திப்பு சுல்தான், 1750 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் திங்களில் பிறந்தவர். மைசூரின் படித்த மற்றும் மிகவும் சுறுசுறுப்பான ஆட்சியாளராக விளங்கினார். தனது தந்தை ஹைதர் அலியின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து 1782இல் அவர் ஆட்சியைப் பொறுப்பேற்றார். 15 வயதிலிருந்தே போர்க்கலையில் பயிற்சி பெற்ற அவர், கணிதம், அறிவியல் மற்றும் பல மொழிகளையும் கற்றுக்கொண்டார். 2,000 க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களைக் கொண்ட ஒரு தனிப்பட்ட நூலகத்தையே அவர் சேர்த்து வைத்திருந்தார்.
பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய நிறுவனம் இந்தியாவைத் தன் ஆதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டுவந்து, அதன் ஆட்சியாளர்களை வெறும் ஓய்வூதியம் பெறுபவர்களாக மாற்ற நினைக்கும் நோக்கத்தை முன்கூட்டியே உணர்ந்த ஒரு தொலைநோக்கு பார்வை கொண்ட தேசபக்தராக திப்பு சுல்தான் திகழ்ந்தார். தனது இறையாண்மையைப் பாதுகாப்பதற்காக, அவர் ஆரம்பத்தில் மராத்தியர்கள் மற்றும் ஹைதராபாத் நிஜாமுடன் கூட்டணிகளை நாடினார்; அது தோல்வியுற்றபோது, பிரான்ஸ், துருக்கி, ஈரான் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளுடன் தூதரக உறவுகளை ஏற்படுத்தி, மைசூரை உலகளாவிய புவிசார் அரசியல் முக்கியத்துவத்திற்கு உயர்த்தினார்.
தனது இராணுவத்தை மேற்கத்திய நுட்பங்களுடன் நவீனப்படுத்திய திப்பு ஆங்கிலேயருக்கு சிம்ம சொப்பனமாக விளங்கிய ஒரு வல்லமைமிக்க எதிரியாக மாறினார். கர்னல் பெய்லி மற்றும் கர்னல் பிரைத்வெயிட் போன்ற தளபதிகள் தலைமையிலான முழு ஆங்கிலேயப் படைகளையும் அவர் சிறைப்பிடித்தது புகழ்பெற்ற நிகழ்வாகும். 1792 இல் தனது ராஜ்யத்தில் பாதியை இழக்க நேரிட்ட ஒரு அவமானகரமான உடன்படிக்கைக்கு அவர் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட போதிலும், அவர் விரைவாக தனது படைகளை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினார். இறுதியாக மே 1799 இல் நடந்த நான்காவது ஆங்கிலோ-மைசூர் போரின் போது தனது தலைநகரான ஸ்ரீரங்கபட்டணத்தைப் பாதுகாக்கும் போர்க்களத்திலேயே அவர் உயிர் நீத்தார்.
அவர் ஆங்கிலேயருக்கு முதன்மை எதிரியாக இருந்ததால், காலனித்துவ வரலாற்றாசிரியர்கள் திப்புவை இந்துக்களையும் கிறிஸ்தவர்களையும் கொடூரமாகத் துன்புறுத்திய ஒரு மதவெறியராகச் சித்தரிக்கும் ஜோடிக்கப்பட்ட கதைகளை வேண்டுமென்றே உருவாக்கினர். அவர்கள் திப்புவின் சிறைபிடிக்கப்பட்ட உறவினர்களையும் கூட்டாளிகளையும் கூட தவறான கணக்குகளை எழுதுமாறு கட்டாயப்படுத்தினர். உண்மையில், திருவிதாங்கூர் நாயர்கள், மங்களூர் கிறிஸ்தவர்கள், மாப்ளாக்கள் மற்றும் நவாபுகள் போன்ற முஸ்லிம் குழுக்களுக்கு எதிராக அவர் மேற்கொண்ட கடுமையான நடவடிக்கைகள் மற்றும் சிறைவாசங்கள் அனைத்தும் அரசியல், கிளர்ச்சி மற்றும் சட்டம் ஒழுங்கு ஆகியவற்றால் தூண்டப்பட்டவையே தவிர, மதவெறியால் அல்ல.
அவர் மதச்சார்பற்ற கொள்கைகளுக்கு எதிராக செயல்பட வேண்டாம் என்று தனது அதிகாரிகளுக்கு கடுமையாக எச்சரித்தார், மேலும் பிராமண சமூகத்தை ஒட்டுமொத்த சந்தேகப் பார்வையிலிருந்து பாதுகாப்பதற்காக குர்ஆனை மேற்கோள் காட்டிப் பேசினார், அதோடு நீதியையும் ஒற்றுமையையும் தீவிரமாக ஊக்குவித்தார். மகாத்மா காந்தி பின்னர் அவரை இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் உருவகம் என்று வர்ணித்தார்.
திப்பு சுல்தான் இந்து நிறுவனங்களுக்கு அளவற்ற மரியாதையைக் காட்டினார். 156 கோயில்களுக்கு ஆண்டுதோறும் மானியங்களை தவறாமல் வழங்கினார். இதற்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க உதாரணம் 1791 இல் நிகழ்ந்தது. அப்போது படையெடுத்து வந்த மராத்திய இராணுவம் சிருங்கேரி சாரதா மடத்தைக் கொள்ளையடித்து, சாரதா தேவியின் புனிதமான சிலையை இடமாற்றம் செய்தது. திப்பு இதனால் மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தார், சுவாமிகளை “ஜகத்குரு” என்று மரியாதையுடன் அழைத்தார், சிலையை மீண்டும் நிறுவுவதற்கு உடனடியாக நிதியுதவி வழங்கினார். மேலும் அவர் கோயில்களுக்கு 34 நிலக்கொடை ஆவணங்களை வழங்கினார், நஞ்சன்கூடு மற்றும் மேல்கோட்டே ஆகிய இடங்களில் உள்ள கோயில்களுக்கு விலைமதிப்பற்ற நகைகளையும் வெள்ளியையும் பரிசாக அளித்தார், தீ விபத்துக்குப் பிறகு புகழ்பெற்ற ரங்கநாதர் கோயிலை ஒரே மாதத்தில் புனரமைத்தார், மதத் தகராறுகளை நியாயமான முறையில் தீர்த்து வைத்தார்.
திப்புவின் நிர்வாகம் அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாகவும், முற்றிலும் தகுதியின் அடிப்படையிலானதாகவும் இருந்தது. அவர் தனது வருவாய் மற்றும் நிதி அமைச்சர் (பூர்ணையா), தனது பொருளாளர் (கிருஷ்ணா ராவ்) மற்றும் பல முக்கிய இராணுவத் தளபதிகள் உட்பட ஏராளமான இந்துக்களை உயர் பதவிகளில் நியமித்தார். அவரது சிவில் கொள்கைகள் அவரது குடிமக்களின் நலனில் கவனம் செலுத்தின. அவர் சிறந்த சாலைகள் மற்றும் அணைகளைக் கட்டினார், விவசாயம் மற்றும் தொழில்துறையை மேம்படுத்தினார். அனைத்து குடிமக்களுக்கும் மது உற்பத்தி மற்றும் நுகர்வுக்கு கடுமையான தடையை விதித்தார்.
ஐரோப்பாவுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்தியா பின்தங்கியிருப்பதை திப்பு உணர்ந்தார். பிற நாடுகளின் செல்வத்தைச் சுரண்டுவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு அமைப்பாக அவர் கருதிய ஐரோப்பிய வர்த்தகவாதத்தை கடுமையாக விமர்சித்தார். அவர் மேற்கத்திய அறிவியல், தொழில்நுட்பம் மற்றும் புரட்சிகர கருத்துகளை ஆழமாகப் பாராட்டினார். சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்துவம் ஆகிய பிரெஞ்சு புரட்சிகரக் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொண்ட அவர், ஸ்ரீரங்கபட்டணத்தில் உள்ள ஜாகோபின் கிளப்பில் உறுப்பினரானார்.
திப்புவின் வாழ்க்கை என்பது தனது மக்களுக்கு அரசியல் சுதந்திரத்தை மட்டுமல்லாமல், சமூக, பொருளாதார மற்றும் கலாச்சார சுதந்திரத்தையும் பெற்றுத் தருவதற்கான ஒரு தொடர்ச்சியான போராட்டமாக இருந்தது. சுதந்திரம் இல்லாத வாழ்க்கை என்பது கூண்டில் இருக்கும் பறவையைப் போன்றது என்று நம்பிய அவர், “நூறு ஆண்டுகள் நரியாக வாழ்வதை விட, ஒரு நாள் சிங்கமாக வாழ்வது எவ்வளவோ மேலானது” என்று பிரபலமாக அறிவித்தார். தனது கொள்கைகளில் சமரசம் செய்யாத அவர், தனது நாட்டின் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடி போர்க்களத்திலேயே வீரமரணமடைந்த ஒரு மாபெரும் ஆட்சியாளர் என்ற தனித்துவமான பெருமையைப் பெற்றார்.
(Tipu Sulthan: Beyond the fabricated stories என்ற ஹூஸைன் ரன்ததானியின் கட்டுரையை தழுவி எழுதப்பட்ட கட்டுரை)
மொழியாக்கம்: ரியாஸ் அகமது
