மண்டியிடா மாவீரன்  திப்பு

ஒரு வகையான ‘மக்கள் போர்’ முறையை முன்னிறுத்தியதிலும் திப்பு தனித்துவமானவராகத் திகழ்ந்தார். தனது ஆட்சியின் தொடக்கக் காலத்தில், வரி வசூலிப்பவர்கள் தாங்களே துப்பாக்கிகளை ஏந்த வேண்டும் என்றும், விவசாயிகளையும் அவ்வாறே செய்யுமாறு வலியுறுத்த வேண்டும் என்றும் அவர் உத்தரவிட்டார். அதன்படி, வரி வசூலிப்பவர் தினமும் விவசாயிகளுடன் குடியிருப்புப் பகுதியிலிருந்து வெளியே வந்து, ஒரு சுவரை நோக்கித் துப்பாக்கி சுடும் பயிற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் பணித்தார். இருப்பினும், இது ஒரு மிகையான உற்சாகத்தின் வெளிப்பாடாகவே இருந்தது. ஏனெனில், இத்தகைய நோக்கத்திற்குத் தேவையான அளவு துப்பாக்கிகளோ அல்லது குறைந்தபட்சம் ‘மேட்ச்லாக்’ (matchlock) வகை துப்பாக்கிகளோ கூட அப்போது இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

1785-இல் திப்பு சுல்தான் கொண்டிருந்த சில எதிர்பார்ப்புகளும் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமற்றவையாகவே அமைந்தன. உதாரணமாக, ஒட்டோமான் சுல்தான் மைசூருக்குப் படைகளை அனுப்ப வேண்டும் (அதற்கான செலவை திப்புவே ஏற்பார்) என்றும், தென்னிந்தியாவில் (பின்னர் வங்காளத்திலும்) பிரிட்டிஷாரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகுதிகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் நோக்கில் திப்புவுடன் இணைந்து செயல்பட பிரெஞ்சு மன்னர் இந்தியாவிற்குப் படைகளை அனுப்ப வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்பினார்.

ஆனால், துருக்கிக்குத் துருப்புகளை அனுப்பும் விருப்பமோ அல்லது அதற்கான திறனோ இருக்கவில்லை. அதேவேளையில், பிரான்ஸ் நாடானது பிரிட்டனுடனான பெரும் செலவுமிக்க போருக்குப் பிறகு (1783-இல் அப்போர் முடிவுக்கு வந்தது) கடும் நிதி நெருக்கடியில் சிக்கியிருந்ததுடன், 1789-ஆம் ஆண்டின் புரட்சியை நோக்கியும் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. எனவே, ‘மூன்றாம் மைசூர் போர்’ (1790-92) என்று பிற்காலத்தில் அறியப்பட்ட போரில், திப்பு சுல்தான் பிரிட்டிஷ் சக்தியைத் தனியாகவே எதிர்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

1789-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலேயே கார்ன்வாலிஸ் பிரபு அப்போருக்கான திட்டங்களை வகுத்துவிட்டார். அப்போது அவர் நிஜாமுக்கு ஒரு ராணுவப் படையை வழங்குவதாக முன்மொழிந்தார். ஆனால், அப்படை அண்டை இந்திய அரசுகளுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது என்ற நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டது (இதில் மைசூர் அரசு வேண்டுமென்றே விலக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது). மேலும், அக்காலத்தில் மைசூர் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகளைப் பிற்காலத்தில் கைப்பற்றினால், அவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்வதாகவும் நிஜாமுக்கு உறுதியளிக்கப்பட்டது. அதேவேளையில், திருவிதாங்கூர் மன்னருக்கு முழுமையான பாதுகாப்பும் அளிக்கப்பட்டது.

உண்மையில், சர்ச்சைக்குரிய பகுதியில் இருந்த இரண்டு கோட்டைகளை டச்சுக்காரர்களிடமிருந்து வாங்கியதன் மூலம் திப்புவுடன் போருக்கான சூழலை அந்த மன்னரே உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. டிசம்பர் 1789-ல், ‘திருவிதாங்கூர் கோட்டுச் சுவர்’ எனப்படும் நீண்ட பாதுகாப்புக் கோட்டைத் தாக்கி திப்பு பதிலடி கொடுத்தபோது, ​​காரன்வாலிஸ் தான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த வாய்ப்பைப் பெற்றார்.

மூன்றாம் மைசூர் போர் (1790-92) திப்புவுக்கு முற்றிலும் சாதகமற்ற சூழலில் நடைபெற்றது. பிரான்ஸ் முழுமையான நடுநிலைமையைக் கடைப்பிடித்தது. உண்மையில், புரட்சிகர ஆட்சிக்கு அரச ஆதரவுப் படைகள் மீது கடும் சந்தேகம் இருந்ததால், திப்புவுக்கு உதவ பிரான்ஸால் பெரிதாக எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. மறுபுறம், நிஜாமும் மராட்டியர்களும் மைசூரைச் சூறையாட ஆங்கிலேயர்களுடன் இணைந்தனர். இதனால் திப்பு தனது நாட்டின் அனைத்துப் பக்கங்களிலும் எதிரிகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இருப்பினும், அவரும் அவரது படைகளும் சிறப்பாகப் போரிட்டனர். திப்பு முதலில் தந்திரோபாய நகர்வுகளுடன் கூடிய போரைத் தொடங்கினார். கர்நாடகப் பகுதிக்குள் நுழைந்து, ஜனவரி 1791-ல் பாண்டிச்சேரியை நெருங்கினார். அதே ஆண்டு மே மாதம், கவர்னர் ஜெனரல் லார்ட் காரன்வாலிஸை ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தின் அருகிலிருந்து பெங்களூருக்குப் பின்வாங்கச் செய்தார். ஆனால், மராட்டியப் படைகள் காரன்வாலிஸுடன் இணைந்தது நிலைமையை மாற்றியது.  

இறுதியில் திப்பு…

பிப்ரவரி 1792-இல் ஸ்ரீரங்கப்பட்டின உடன்படிக்கையின்படி பிரிட்டிஷாரின் நிபந்தனைகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

இந்த உடன்படிக்கை திப்புவின் ஆட்சிப்பகுதிகளில் பாதியை அவரிடமிருந்து பறித்ததுடன்,

அவர் மீது 3.30 கோடி ரூபாய் இழப்பீட்டுத் தொகையையும் விதித்தது. அக்காலகட்டத்தைப் பொறுத்தவரை இது ஒரு மிகப்பெரிய தொகையாகும். இத்தொகையை ஓராண்டுக்குள் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. அத்துடன் திப்புவின் இரு மகன்களும் பிணையக் கைதிகளாகப் பிடித்து வைக்கப்பட்டனர். அக்காலகட்டத்தில் பிரிட்டிஷார் மேற்கொண்ட மதிப்பீட்டின்படி, போருக்கு முந்தைய திப்புவின் ஆட்சிப்பகுதிகளின் வருவாய் 2.5 மில்லியன் பவுண்டுகள் (அல்லது 2.20 கோடி ரூபாய்) ஆகும். தனது ராஜ்ஜியத்தில் பாதியை இழந்த நிலையில், மீதமுள்ள பகுதியின் மொத்த ஆண்டு வருவாயைப் போல மூன்று மடங்கு தொகையைச் செலுத்த வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்பட்டது!

அந்தத் தொகை செலுத்தப்படாது என்றும், அதன் மூலம் திப்புவின் மீது இன்னும் கடுமையான நிபந்தனைகளை விதிக்கலாம் என்றும் கார்ன்வாலிஸ் ஒருவேளை எதிர்பார்த்திருக்கலாம். ஆனால், அத்தொகையைச் செலுத்துவதில் திப்பு வெற்றி பெற்றார். இருப்பினும், சுருங்கிய எல்லைகளுக்குள் இருந்த அந்தப் பகுதியிலிருந்து அத்தொகையைத் திரட்டிய செயல் அப்பகுதியைச் சீரழித்தது. அவர் தனது குடிமக்கள் மீது 1.60 கோடி ரூபாய் வரியை விதிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. மீதமுள்ள தொகை அரசுக் கருவூலத்திலிருந்தும் (1.10 கோடி ரூபாய்) ராணுவத்திடமிருந்து கட்டாய ‘பரிசு’களாகவும் (0.60 கோடி ரூபாய்) பெறப்பட்டது. இதன் விளைவாக இயல்பாகவே ஏற்பட்ட ஒடுக்குமுறை, திப்புவை இத்தகைய இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ளிய அதே பிரிட்டிஷாரால் அவரைக் கொடூரமானவராகச் சித்தரிக்க மற்றொரு காரணமாக அமைந்தது.

திப்புவின் அரசாங்கம் நிலைத்திருந்ததும், அதைத் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகளில் விவசாயம், வர்த்தகம் மற்றும் தொழில்துறையை மேம்படுத்துவதிலும், தனது ராணுவத்தை மறுசீரமைப்பதிலும், கடற்படையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதிலும் அவர் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்ததும், அவருக்கு மட்டுமல்லாமல், இத்தகைய பெரும் பின்னடைவுக்குப் பிறகும் தொடர்ந்து செயல்பட முடிந்த அந்த நிர்வாக அமைப்பிற்கும் ஒரு சான்றாகும்.

மைசூரின் ராணுவ மற்றும் பொருளாதார வலிமையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும் அவரது முயற்சிகளை ஆங்கிலேயர்கள் உன்னிப்பாகக் கவனித்து வந்தனர் என்பதை திப்பு அறிந்திருந்திருக்க வேண்டும். ஆங்கிலேயர்கள் அவரது ஆட்சிப்பகுதியின் அளவைக் குறைத்திருந்தாலும், அவரது சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இப்போது அவருக்கு இருந்த ஒரே நம்பிக்கை பிரான்சின் உதவி மட்டுமே.

மூன்றாம் ஆங்கிலேய-மைசூர் போரின் (1790-92) முழு காலக்கட்டத்திலும் பிரான்ஸ் தனது சொந்த உள்நாட்டுப் பிரச்சினைகளில் மூழ்கியிருந்தது. ஏனெனில், முடியாட்சியும் பிரபுத்துவ வர்க்கமும் புரட்சியை எதிர்க்க வெளிநாட்டு சக்திகளுடன் சதித்திட்டம் தீட்டிக் கொண்டிருந்தன. படையெடுத்து வந்த பிரஷ்யர்கள் முறியடிக்கப்பட்ட நிலையில், இறுதியாக முடியாட்சி ஒழிக்கப்பட்டது (செப்டம்பர் 1792). ஐரோப்பாவின் மற்ற அனைத்துப் பெரும் சக்திகளும் பிரான்சுக்கு எதிராக அணிதிரண்ட நிலையில், 1793-ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் இங்கிலாந்துடனான போர் தொடங்கியது.

இச்சூழ்நிலையில், நடுநிலை வகித்த திப்பு ஒருபுறமும், போரில் ஈடுபட்டிருந்ததோடு இங்கிலாந்துக்கு எதிராகக் கூட்டாளிகளைத் தேடும் முயற்சியில் தீவிரமாக இருந்த பிரான்ஸ் மறுபுறம் பிரான்ஸ் தென்னிந்தியாவில் 10,000 வீரர்களை இறக்கிவிடும் பட்சத்தில், எதிர்காலத்தில் இணைந்து மேற்கொள்ளப்படவுள்ள ராணுவ நடவடிக்கைக்கான ஒப்பந்த வரைவு ஒன்றை 1796-இல் திப்பு அனுப்பினார். ஆனால், அத்தகையதொரு முயற்சியை மேற்கொள்ளும் திறன் அப்போது பிரான்ஸிடம் இல்லை.

இருப்பினும், தனிப்பட்ட பிரெஞ்சுக்காரர்களை வரவேற்று உபசரிப்பது தொடர்ந்தது. அவர்களுடன் புரட்சிகர பிரான்ஸின் புதிய கருத்துகளும் வந்தன. ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தில் ஒரு ‘ஜாகோபின் சங்கம்’ நிறுவப்பட்டது. 1797 மே 15 அன்று, ‘குடிமகன் திப்பு’ முன்னிலையில், 2,300 பீரங்கிகளின் முழக்கத்துடன் குடியரசுக்கொடி ஏற்றப்பட்டது மற்றும் ‘சுதந்திர மரம்’ நடப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் இதற்கு உடனடித் தாக்கம் ஏதும் இல்லையென்றாலும், இந்திய மண்ணில் சுதந்திரம் மற்றும் சமத்துவம் ஆகிய கொள்கைகள் முதன்முதலாக அறிவிக்கப்பட்ட நிகழ்வு என்பதால் இது நினைவுகூரத்தக்கது.

ஆனால், பிரான்ஸிடமிருந்து குறிப்பிடத்தக்க உதவி கிடைப்பதற்கான அறிகுறிகள் மிகக் குறைவாகவே இருந்தன. 1797-98-ல் மொரிஷியஸ் தீவுகளுக்கு அனுப்பப்பட்ட தூதுக்குழு, 99 பிரெஞ்சுக்காரர்களின் சேவையைப் பெற்றது. இவர்கள் அத்தீவுகளின் கவர்னர்-ஜெனரலான மலார்டிக் 1798 ஜனவரி 30 அன்று வெளியிட்ட அறிவிப்புக்கு இணங்க முன்வந்தவர்கள் ஆவர். 1799-ல் மைசூர் மீது ஆங்கிலேயர்கள் நடத்திய இறுதிப் படையெடுப்பிற்கான நியாயத்தை வழங்குவதில் இந்த ஆவணம் பெரிதும் பயன்படுத்தப்பட்டது.

ஆங்கிலேயத் தூதர் ஜான் டோவெட்டனை திப்பு எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்த அதே வேளையில் இந்தப் படையெடுப்பு நிகழ்ந்தது. கவர்னர்-ஜெனரல் வெல்லஸ்லியின் உத்தரவின் பேரில், ஜெனரல் ஹாரிஸின் தலைமையிலான படைகள் 1799 மார்ச் 5 அன்று மைசூருக்குள் நுழைந்தன. இந்த ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கைக்குக் கூறப்பட்ட காரணங்கள் எந்தவொரு சட்டபூர்வமான சோதனையிலும் நிலைத்து நிற்கக்கூடியவை அல்ல. 1792-ஆம் ஆண்டின் ஸ்ரீரங்கப்பட்டின ஒப்பந்தத்தின்படி, வெளிநாடுகளுடன் நல்லுறவைப் பேணுவதற்குத் திப்புவின் மீது எந்தத் தடையும் விதிக்கப்படவில்லை.

அக்காலத்தில் ஐரோப்பாவில் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட சர்வதேச சட்டத்தின்படியும் கூட, போரில் ஈடுபட்டுள்ள இரு தரப்பினருடனும் உறவு வைத்துக்கொள்ள நடுநிலை நாடுகளுக்கு உரிமை இருந்தது. இங்கிலாந்துக்கும் பிரான்ஸுக்கும் இடையிலான போரில் திப்பு ஒரு நடுநிலை வகிப்பவராகவே இருந்தார். மேலும், வெல்லஸ்லியின் நடவடிக்கைக்குப் பின்னால் பிரெஞ்சுப் படையெடுப்பு குறித்த அச்சம் இருந்திருக்க முடியாது. ஏனெனில், நைல் நதிப் போரில் (1798) எகிப்தில் நெப்போலியனின் கடற்படையை நெல்சன் தோற்கடித்ததன் மூலம், எகிப்திலிருந்து இந்தியாவுக்குப் பிரெஞ்சுப் படை வரும் ஆபத்து முற்றிலுமாக நீங்கியது. வெல்லஸ்லி தானே 1798 நவம்பர் 4 அன்று எழுதிய கடிதத்தில் திப்புவிடம் அந்த வெற்றியைப் பெருமிதத்துடன் அறிவித்தார்.

இந்த படையெடுப்பிற்கான காரணம் எளிமையானது – அது நிலங்களைக் கைப்பற்றித் தன்வசப்படுத்துவதாகும். இதன் மூலம் இந்தியாவில் காலனித்துவ விரிவாக்கத்தின் முக்கிய நோக்கமான ‘கப்பம்’ பெறுவதற்கான கூடுதல் ஆதாரம் கிடைத்தது. ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம் வீழ்ந்த ஆறு மாதங்களுக்குள்ளேயே, ‘போர்டு ஆஃப் கண்ட்ரோல்’ அமைப்பின் தலைவரும் (அதாவது, இந்திய விவகாரங்களைக் கவனிக்கும் பிரிட்டிஷ் அமைச்சர்) ஹென்றி டண்டாஸுக்கும் வெல்லஸ்லி இவ்வாறு எழுதினார்:

“நீங்கள் சற்று பொறுமை காத்தால், நிஜாமின் மரணம் நிலங்கள் மற்றும் கோட்டைகள் மீதான உங்கள் அதீத தாகத்தைத் தணிக்க எனக்கு உதவும். ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம் தற்காலிகமாக உங்கள் பசியை அடக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன். ஒருவேளை, உங்களுக்கு இன்னும் பசி இருந்தால், அவத் மற்றும் கர்நாடகப் பகுதிகளைக் கொண்ட ஒரு ‘இரவு உணவை’யும் நான் உங்களுக்கு அளிக்கக்கூடும். இதில் நகைச்சுவை ஏதுமில்லை. வெல்லஸ்லி இங்கே முன்மொழிந்தவை அனைத்தும் விரைவில் அவத் மற்றும் கர்நாடகம் ஆகிய இரு பகுதிகளிலும் நடைமுறைக்கு வந்தன.

அக்காலத்தில் அளிக்கப்பட்ட காரணங்களோ அல்லது பிற்காலத்தில் ஆங்கிலேயருக்கு எதிராகத் திப்பு மேற்கொண்டதாகக் கூறப்பட்ட ‘ரகசிய’ நடவடிக்கைகள் குறித்த ஒருதலைப்பட்சமான விளக்கங்களோ, வெல்லஸ்லியின் நடவடிக்கையின் உண்மையான தன்மையை மறைக்க முடியாது: அது ஒரு வெளிப்படையான, காலனித்துவ ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கையாகும்.

திப்பு நிதானமாகவும் திறமையாகவும் எதிர்த்து நின்றார். முதலில் திறந்தவெளியில் வியூகங்களை வகுத்துச் செயல்பட முயன்ற அவர், பின்னர் ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்திற்குப் பின்வாங்கினார். தனது படைகள் மற்றும் குடிமக்கள் மீதான அவரது அதிகாரம் குன்றாமல் இருந்தது. ஆனால் அவரது ஆட்சிப்பகுதி ஏற்கனவே பாதியாகக் குறைந்திருந்த நிலையில், நிஜாம் ஆங்கிலேயருடன் இணைந்திருந்ததாலும், மராத்தியர்கள் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்ததாலும், அவருக்கு எதிரான சூழல் மிகவும் கடினமாக இருந்தது. அவரது இறுதி முடிவும் நிதானமானதாகவே இருந்தது: சரணடைவதல்ல, மாறாக மரணம் வரை போராடுவது என்பதே அது.

மே 4 அன்று அவரது அரண்மனைக்குள் நுழைந்த ஆங்கிலேய அதிகாரிகள், அவர் சரணடைவதற்கான முன்மொழிவுடன் அங்கு இருப்பார் என்று எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் அவர்கள் அவரைப் பற்றித் தவறாகக் கணித்திருந்தனர். ‘வாட்டர் கேட்’  என்று அழைக்கப்பட்ட இடத்தில் போரிட்டபடியே அவர் உயிரிழந்தார். பின்னர் அங்கு காணப்பட்ட பெண்கள் உட்பட அனைவரையும் ஆங்கிலேய வீரர்கள் கொன்றனர். மேலும் அவரது உடல், ‘ஒன்றன் மீது ஒன்றாகக் குவிக்கப்பட்ட’ பிணங்களுக்கு அடியில் மறைந்திருந்தது.

வெற்றி பெற்ற ராணுவத்தால் ஸ்ரீரங்கப்பட்டணம் கண்மூடித்தனமான கொள்ளைக்கும் படுகொலைக்கும் ஆளாக்கப்பட்டது. கண்ணியத்துடன் செய்யப்பட்ட ஒரே செயல் திப்புவின் இறுதிச் சடங்கு மட்டுமே. அதுவும் ராணுவ மரியாதையுடன் நடைபெற்றது. ஒருவேளை, அச்சம் தரக்கூடிய அந்த எதிரி இறந்துவிட்டார் என்பதை அனைவருக்கும் உறுதிப்படுத்தி, அதன் மூலம் மேலும் எந்த எதிர்ப்பும் எழாமல் தடுப்பதற்காகவே இது அவசியமாகக் கருதப்பட்டிருக்கலாம்.

இந்நிகழ்வின்போது அங்கிருந்த ஒரு ஆங்கிலேயர் இவ்வாறு எழுதினார்: வெற்றி பெற்றவர்களால் தங்கள் வீடுகளும் உடைமைகளும் சூறையாடப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோதிலும், ஸ்ரீரங்கப்பட்டின மக்கள் இறுதி ஊர்வலம் சென்ற வீதிகளின் இருபுறமும் திரண்டு நின்றனர். அவர்களில் பலர் அந்த உடலுக்கு முன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கியதுடன், உரத்த குரலில் புலம்பித் தங்கள் துயரத்தை வெளிப்படுத்தினர்.

இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு திப்புவைப் பற்றி அவருடைய சொந்த மக்கள் கொண்டிருந்த உணர்வு இதுதான்.

(வரலாறு ஆய்வாளர் பேராசிரியர் இர்பான் ஹபீப் கட்டூரையை தழுவி எழுதியது)

துரை அப்பாஸ்