ஹுதா கே சர்கார் – மத நல்லிணகத்தின் அடையாளம் -1

இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் உருவம் திப்பு”  – ஜனவரி 23, 1930 யங் இந்தியா

திப்பு சுல்தான் குறித்து எழுதுபவர்களை மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம். முதல் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் (வில்க்ஸ் போன்ற ஆங்கிலேய எழுத்தாளர்கள்), திப்பு, ஔரங்கசீப்பைப் போலவே அல்லது அவரைவிட மோசமான ஒரு தீவிர மதப்பற்று கொண்ட முஸ்லிம் ஆட்சியாளர் என்று வாதிடுகின்றனர்.

இரண்டாவது பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் திரு. எஸ்.என்.சென் போன்றவர்கள்; சிருங்கேரி மடத்தின் சுவாமிகளுக்கு திப்பு எழுதிய கடிதங்கள் குறித்துக் குறிப்பிடுகையில், “திப்பு தனது சொந்த ஆட்சிப் பகுதியில் இந்து மத நடைமுறைகளை அனுமதித்தார் மற்றும் தனது குடிமக்கள் அனைவரிடமும் செல்வாக்கு பெற்றிருந்தார்; ஆனால் மைசூரின் தீவிர இஸ்லாமிய ஆட்சியாளரான அவர், எதிரி நாடுகளின் மக்களுக்கு போதுமான சகிப்புத்தன்மையை வழங்கவில்லை” என்று எழுதியுள்ளார்.

மூன்றாவது பிரிவைச் சேர்ந்த எழுத்தாளர்கள், சிருங்கேரி மடத்திற்கு அவர் எழுதிய கடிதங்கள் 1791-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தவை என்பதால், தனது ஆட்சியின் பிற்பகுதியில் மட்டுமே அவர் இந்துக்கள் மீது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொண்டார் என்று கூறுகின்றனர். எதிரிகளை அழிப்பதற்கான இந்துக்களின் மந்திர-சடங்குகளின் ஆற்றல் மீது அவருக்கு ஏற்பட்ட நம்பிக்கையே இதற்குக் காரணம் என்றும், 1791-க்குப் பிறகு எதிரிகளை அழிப்பதே அவரது ஒரே குறிக்கோளாக (ஆவேசமாக) மாறியது என்றும் அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

வரலாற்றாசிரியர்களால் போதிய அளவு நியாயமான மதிப்பீடு வழங்கப்படாத இந்திய ஆட்சியாளர்களில் ஒருவர்  திப்பு சுல்தான் ஆவார். புகழ்பெற்ற அவரது தந்தையான நவாப் ஹைதர் அலி கான் மற்றும் அவர் இடைவிடாது போரிட்ட எதிரிகள் (குறிப்பாக ஆங்கிலேயர்கள்) ஆகியோரிடமிருந்து திப்பு சுல்தான் முற்றிலும் மாறுபட்டவராகத் திகழ்ந்தார் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, ​​இது ஆச்சரியமளிப்பதல்ல. ஆங்கிலேயர்கள் மீதான திப்பு சுல்தானின் தீராத வெறுப்புணர்வே, நவீன ஆங்கிலேய வரலாற்றாசிரியர்கள் அவரைப் பற்றி பின்வருமாறு கூறுவதற்குக் காரணமாக அமைந்திருக்கலாம். அவரது தீவிரமான இஸ்லாமிய மதப்பற்று, ஆபத்துக் காலங்களில் பிராமணர்களின் பிரார்த்தனைகளை நாடுவதையோ அல்லது இந்து கோவில்களுக்கு நன்கொடைகள் அளிப்பதையோ தடுக்கவில்லை திப்பு சுல்தானின் ஆளுமையின் ஒரு அம்சம் குறித்த இந்தத்  கருத்தை ஸ்மித் போன்ற வரலாற்று ஆய்வாளர்கள்  போதிய ஆதாரங்களுடன் நிரூபிக்கவில்லை;

அக்காலக் கடிதங்கள் மற்றும் கல்வெட்டுகளின் அடிப்படையில் அந்த அம்சத்தை விளக்குவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

திப்பு சுல்தானின் ஆளுமையின் இந்த குறிப்பிட்ட அம்சம், ஸ்மித் கூறுவது போல ஆபத்துக் காலங்களுடன் தொடர்புடையது அல்ல; மாறாக அமைதியான காலங்களுடன் தொடர்புடையது. மேலும், இது ஏதோ அரசியல் கட்டாயத்தின் காரணமாக அல்லாமல், அவரது ஆழ்ந்த நம்பிக்கைகள் மற்றும் முன்னுதாரணங்களைப் பின்பற்றும் வழக்கத்தின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தது. ஆட்சியாளர்களை அவர்கள் செய்த அழிவுச் செயல்களைக் கொண்டு மட்டுமே வரலாற்றாசிரியர்கள் மதிப்பிடுவார்களானால், எந்தவொரு காலத்திலோ அல்லது நாட்டிலோ கண்டனத்திலிருந்து தப்பக்கூடிய ஒரு மன்னரைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினம்.

திப்புவிடம் பலவீனங்கள் இருந்தபோதிலும், பிற்காலத்தவர் அவரை அங்கீகரிக்க ஒரு முக்கிய காரணம் இருக்கிறது. அது அவரது ராஜ்யத்தில் இந்து தர்மத்தை மேம்படுத்த அவர் மேற்கொண்ட நேர்மையான முயற்சிகளே ஆகும். எழுத்தாளர்கள்  வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கீழே பட்டியலிடப்பட்டுள்ள விசயங்களை ஆழமாக ஆராயவில்லை. அவர்கள் அவ்வாறு செய்திருந்தால், திப்பு தனது ஆட்சியின் ஆரம்பத்திலிருந்தே முஸ்லிம்களைப் போலவே இந்துக்களிடமும் நல் உறவுடனும் நம்பிக்கையுடனும் நடந்து கொண்டார் என்பதைக் கண்டறிந்திருக்க முடியும்.

திப்பு சுல்தான் இந்துக்களை இனப்படுகொலை செய்தார் இந்துக்களை இஸ்லாமிய மதத்திற்கு மாற்ற முயன்றார் போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் தொடருந்து முன்வைக்கப் படுகிறது. இவை ஒட்டுமொத்த இந்தியர்களின் குற்றச்சாட்டு அல்ல  வெறுப்புவாதத்தின் நிழலில் வகுப்புவாதத்தை வளர்க்கும் இந்த குற்றச்சாட்டு ஆர்எஸ்எஸ் மற்றும் பாரதிய ஜனதாவினராலும் அவர்களின் சார்பு அமைப்புகளாலும்  தொடர்ந்து முன்வைக்கப் படுகிறது. இந்து தேசியவாதிகளால் திப்பு மீது  சுமத்தப்படும் இந்த குற்றச்சாட்டுகள் திப்புவை இந்துக்களுக்கு எதிரானவராக முன்னிறுத்துவதையே பிரதான நோக்கமாகக் கொண்டு அரசியல் ஆதாயங்களை அறுவடை செய்யும் யுக்தி. இந்த யுக்தியை இந்திய தேசிய வாதிகள் முறியடிக்க வேண்டியது தார்மீக கடமை.

வரலாற்றின் உண்மைக்கு வெகு தொலைவில் உள்ளதால், திப்புவை  கொடூரமான மன்னராக சித்தரிக்க முற்படும். இந்த குற்றச்சாட்டுகள் வரலாற்றின் பார்வையில் நிராகரிக்கப்படவேண்டியவை ஆகும்.

இந்தக் கட்டுக் கதைகளில் பல வகுப்புவாத கதையாடலின் ஒரு பகுதியாகும். குறிப்பாக திப்புவுக்கு எதிராக மிக கடுமையான நிலைப்பாடு கொண்ட பிரிட்டிஷ் கதையாடல்களால் இவை ஊதிப்பெரிதாக்கப்பட்டுள்ளன. திப்பு, பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராகப் போராடிய மன்னர்களில் முதன்மையானவர் என்பதே இதற்குக் காரணம். கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் படைகளை எதிர்த்துப் போராடுமாறு திப்பு நிஜாம்களையும் பேஷ்வாக்களையும் கேட்டுக் கொண்டார். இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம்  வேரூன்றுவதன் ஆபத்துக்களை அவர் முன்கூட்டியே உணர்ந்திருந்தார். ஆகவே முனைப்புடன்  துரிதமாக ஆங்கிலேயரை எதிர்க்கும் வேலைகளை செய்ததால் தங்களது முதன்மை எதிரியான திப்பு குறித்து ஆங்கிலேயர்கள் எழுதிய வரலாற்று பொய்களை தங்கள் நலன்களுக்காக இந்துத்துவாவினர் பயன்படுத்துகின்றனர்,

ஒரு அரசின்  கொள்கையும் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய நிர்வாக அமைப்பு மற்றும் நிர்வாக அங்கதவர்களுமே அந்த அரசின் போக்கையும் நோக்கங்களையும் மதிப்பிட போதுமானவை. அந்தவகையில் திப்புவின் நிர்வாகம் ஒரு கலப்பு நிர்வாகமாகும்; அனைவரையும் உள்ளடக்கிய மக்கள் நலனை முதன்மைப் படுத்திய நிர்வாகத்தில் பல உயர்மட்ட அதிகாரிகளாக இந்துக்கள் இருந்தனர் என்பது வரலாற்று உண்மை.  அமைச்சர் பூர்ணையா அவரது நிர்வாகத்தில் ஒரு துறையின் தலைவராக பணியாற்றியதுடன், அவரது நிர்வாகத்தில் மிக முக்கியமானவராகவும் முதன்மையானவராகவும் இருந்தார். கிருஷ்ணா ராவ் திப்புவின் கருவூல அதிகாரியாக இருந்தார். ஷமையா ஐயங்கார் உயமட்ட அமைச்சர் பதவியையும்,  நரசிம்ம ஐயங்கார் தபால் துறையின் தலைவராகவும் இருந்தனர்.

, திப்புவின் கீழ் பணியாற்றிய முக்கிய இந்து அதிகாரிகள்:

1. பூர்ணையா – வருவாய்த்துறை அமைச்சர்
2. கிருஷ்ணா ராவ் – நிதியமைச்சர் (கருவூலம்)
3. சாமா ராவ் – அஞ்சல் மற்றும் காவல்துறை அமைச்சர்
4. ரங்க ஐயங்கார் – ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்தில் உயர் பதவி
5. சீனிவாச ராவ் – மெட்ராஸிற்கான தூதுவர்
6. அப்பாஜி ராம் – பூனாவிற்கான தூதுவர்
7. மூல்சந்த் – டெல்லிக்கான தூதுவர்
8. சுப்பாராவ் – திப்புவின் நம்பிக்கைக்குரிய தளபதி
9. நாயக்க சன்கானா – திப்புவின் நம்பிக்கைக்குரிய தளபதி
10. நரசையா – தலைமை முன்ஷி
11. நாகபையா – கூர்க்கின் பௌஜ்தார்
12. ஹரி சிங் – ராணுவப் பிரிவுத் தளபதி
13. ஸ்ரீபத் ராவ் – ராணுவத்தில் உயர் பதவி
14. சிவாஜி – 3000 குதிரைகளைக் கொண்ட குதிரைப்படையின் தளபதி
15. ராமா ராவ் – குதிரைப்படைத் தளபதி

மைசூர் அரசிதழின் பதிப்பாசிரியரான ஸ்ரீகாந்தையா, புகழ்பெற்ற வரலாற்றாசிரியர் டாக்டர் பி.என். பாண்டே அவர்களுக்கு திப்பு ஆண்டுதோறும் மானியம் வழங்கிய 156 கோவில்களின் பட்டியலை வழங்கினார். அதனுடன் சிருங்கேரி சங்கராச்சாரியாருக்கு திப்பு எழுதிய 30 கடிதங்களின் ஒளிநகல்களை அனுப்பினார்.

இந்திய கலாச்சாரம் மற்றும் வாழ்க்கை முறையின் மீது திப்பு பெரும் ஈர்ப்பையும் மதிப்பையும் கொண்டிருந்தார். தன் அரசின் சார்பாக இந்து முஸ்லிம் நல்லிணக்கத்தை வளர்க்கவும் பாடுபட்டார். காலப்போக்கில் இந்து கோவில்களுக்கு  அபரிமிதமான உதவிகளையும் அதன் கண்ணியம் காக்க தன் அரசின் சார்பாக பல பங்களிப்புகளையும் செய்தார். நாளுக்கு நாள் அவை  வளர்ந்து, இந்து முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் அடையாளமாய் இன்றும் திகழ்கின்றன மேல்கோட்டை கோவில், சிருங்கேரி சாரதா தேவி கோவில், ரங்கநாத சுவாமி கோவில் போன்ற பல்வேறு கோவில்களும் திப்புவிடம் மானியமும் உதவிகளும் பெற்றன.

இவ்வாறே திப்பு மற்ற மதத்தினருக்கும் ஏராளமான உதவிகளை வழங்கியதோடு, தானும் தனிப்பட்ட முறையில், அரசின் தலைவனாக, அந்தந்த மத நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொண்டார். கோவில் சார்ந்த பல பொறுப்புகளையும் வகித்தார். திப்பு சுல்தான் சிரிங்கேரி சங்கராச்சாரியாருக்கு கோயில் புனரமைப்பு மற்றும் சாரதா தேவி சிலை பிரதிஷ்டை உள்ளிட்டவற்றுக்கும் மானியங்களை வழங்கியதாகத் வரலாற்று ஆதாரங்கள் உள்ளன. மேலும் திப்பு தனது ராஜ்யம் முழுவதும் பல்வேறு கோயில்களுக்கு நிலங்களையும் கொடைகளையும் வழங்கினார். அவரது ஆட்சிக் காலத்தில் மைசூரின் புகழ் பெற்ற தசரா பண்டிகையின் 10 நாள் கொண்டாட்டங்கள் மைசூர் சமூக வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாக இருந்தன. திப்புவால் தசரா பண்டிகைக்கு அரசின் சார்பில் மானியங்களும் ஊக்குவிக்கப்பட்டது  

திப்பு சுல்தானின் இந்து கோவில் கொடைகள் மற்றும் மானியங்ககளில் சில:

📅 1781

• மேல்கோட்டை (யோக நரசிம்ம சுவாமி கோவில்): இக்கோவிலுக்குத் திப்பு சுல்தானால் இரண்டு முழவுகள் (Kettle drums) வழங்கப்பட்டன.

📅 1782

• பரமஹால் பகுதி: இப்பகுதியின் அமில்தாரான ஹரிதாசய்யாவுக்கு ஒரு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. அதன்படி, ‘தேவதாயம்’ (கோயில் மானியங்கள்) மற்றும் ‘பிரம்மதாயம்’ (பிராமணர்களுக்கான மானியங்கள்) தவிர்த்த மற்ற அனைத்து நிலங்களையும் சர்க்கார் (அரசு) வசம் திரும்பப் பெறுமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டது (பார்க்க: பரமஹால் பதிவுகள் (B.R.), பிரிவு V, பக்.).
• காண்டிகோட்டா (ஆஞ்சநேயசுவாமி கோவில்): பூஜைக்காகத் தற்போதைய கடப்பா மாவட்டத்தில் உள்ள கோதானுதலா கிராமம், கோமாச்சாரின் மகன் ராமச்சாருக்கு மானியமாக வழங்கப்பட்டது (உள்ளூர் பதிவுகள் (L.R.), தொகுதி IV, பக். 434).
• புஷ்பகிரி மடம்: சுவாமிஜிக்குத் தோங்கப்பள்ளி மற்றும் கோலப்பள்ளி ஆகியவற்றின் வருவாயை அனுபவிக்க அனுமதிக்குமாறு அமில்தார் கோனப்பாவிற்கு உத்தரவிடும் மராத்திய மொழியிலான ஒரு சனத் (அதிகாரப்பூர்வ ஆணை) வழங்கப்பட்டது (L.R., தொகுதி IV, பக். 474).
• புலிவெண்ட்லா: கடப்பா மாவட்டத்தில் உள்ள புலிவெண்ட்லாவில், வெங்கடாசலபதி கோயிலில் வழக்கமான வழிபாட்டைத் தொடரவும், நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஆஞ்சநேயசுவாமி கோயில் பூஜையை மீண்டும் தொடங்கவும் ஆணை (சனத்) பிறப்பிக்கப்பட்டது (L.R., தொகுதி IV, பக். 280).
• கத்துப்பேட் அக்ரஹாரம்: அப்பகுதியிலுள்ள நரசிம்மசுவாமி கோயிலின் செலவுகளுக்காக, முந்தைய ஆட்சியாளரின் காலத்தை விடக் குறைந்த விகிதத்தில் ‘சர்வ மானியமாக’ (முழு வரிவிலக்கு அளிக்கப்பட்ட நிலம்) கத்துப்பேட் அக்ரஹாரம் வழங்கப்பட்டது (L.R., தொகுதி IV, பக். 289).

📅 1783

• போட்லதுர்த்தி (கமலாபுரம் தாலுகா): கிராமத்தின் தெற்குப் பகுதி ஹிமகுந்தல லட்சுமிநரசிம்ம சோமையாஜி மற்றும் பிற ஐவருக்கு அக்ரஹாரமாக வழங்கப்பட்டது (L.R., தொகுதி II, பக். 294-95).

📅 1784

• வெங்கடம்பள்ளி: வெங்கடாசல சாஸ்திரி மற்றும் பல பிராமணர்களுக்கு வெங்கடம்பள்ளி அக்ரஹாரம் வழங்கியதற்கான சனத்; இதில் அவர்கள் தங்கள் நேரத்தை ஆட்சியாளரின் நீண்ட ஆயுள் மற்றும் செழிப்புக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வதில் செலவிட வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டிருந்தது (B.R., தொகுதி V, பக். 135).
• பாபா புடங்கிரி: ‘தத்தாத்திரேய பீடம்’ என்று அழைக்கப்படும் அப்பீடத்திற்கு அனேகோண்டி அரசர்களால் ஆரம்பத்தில் வழங்கப்பட்ட இருபது கிராமங்களை திப்பு சுல்தான் தொடர்ந்ததை குறிப்பிடும் கல்வெட்டு அங்குள்ளது (மைசூர் தொல்பொருள் அறிக்கை (M.A.R.), 1931, பக். 21).

📅 1785

• மேல்கோட்டை (நரசுவாமி கோவில்): நாயக் ஸ்ரீனிவாசாச்சார் மூலம் கோயிலுக்கு 12 யானைகள் வழங்கப்பட்டன (S.R. 77, எபிகிராஃபியா கர்நாடிகா, தொகுதி 3).
• கிரினம்பாடு: சிந்தகுண்டா கிராமம் மானியமாக வழங்கப்பட்டது (L.R., தொகுதி 3, பக். 32).

📅 1786

• ஹாகரிபோமனஹள்ளி (பெல்லாரி – ஸ்ரீ பூ நாராயண தேவராஜ கோவில்): இக்கோவிலின் தெய்வங்களான ராமர், லட்சுமண தேவருக்கு வெட்டப்படாத மாணிக்கங்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய மற்றும் இரண்டு சிறிய தங்கக் கிரீடங்களையும், தங்க மணிமாலை மற்றும் பதக்கத்தையும் திப்பு சுல்தான் வழங்கினார்.
• மேல்கோட்டை (நரசிம்மசுவாமி கோவில்): முரசு (Kettledrum) வழங்கப்பட்டது (M.A.R., 1916, பக். 39).
• துங்கபத்திரை நதிக்கரை: கோயில்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் நிலங்கள் வழங்கப்பட்டதைப் பதிவு செய்யும், கன்னட எழுத்துருவில் அமைந்த சமஸ்கிருதச் செய்யுழ்க் கல்வெட்டு உள்ளது (L.R., தொகுதி 24, பக். 16).
• ராமகிருஷ்ணம் போட்லுபள்ளி: ராமகிருஷ்ணம் போட்லு என்பவருக்கு ‘சோத்ரியம்’ மானியமாக வழங்கப்பட்டது (L.R., தொகுதி 3, பக். 31-32).

📅 1787

• இந்து கோயில் வளாகம்: பிராமணர்களின் நல்லெண்ணத்துடன் பெறப்பட்ட இந்து கோயில் வளாகத்தின் ஒரு பகுதியில் மசூதி கட்டுவதற்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது (M.A.R., 1935, பக். 61 மற்றும் மைல்ஸின் ‘தி ஹிஸ்டரி ஆஃப் தி ரெய்ன் ஆஃப் திப்பு சுல்தான்’ நூல்).

📅 1788

• ஒபல்லாபேட் & கொப்பொலு: அசுஃப் முகமதுக்கு இடப்பட்ட மராத்தியக் கல்வெட்டு ஆணைப்படி, ஓபல்லாபேட் மற்றும் கொப்பொலு கிராமங்களை ரங்காச்சார்லு மற்றும் சுமதி ஸ்ரீனிவாசச்சார்லு ஆகியோர் தொடர்ந்து அனுபவிப்பது உறுதி செய்யப்பட்டது (ரங்காச்சாரி தொகுத்த ‘மெட்ராஸ் பிரசிடென்சி கல்வெட்டுகள்’, கடப்பா எண் 364).
• மச்சுனூர் (சென்னகேசவசுவாமி கோவில்): இக்கோயிலுக்கான அனைத்து மானிய நிலங்களும் தொடர்ந்து வழங்கப்பட்டன (L.R., தொகுதி 2, பக். 275).
• நரசிம்ம ஜோஷி: பஞ்சாங்கி (ஜோதிடர்) நரசிம்மஜோஷிக்கு, பரம்பரை உரிமையுடன் கூடிய ஆண்டு ஓய்வூதியமாக பத்து பகோடாக்களை வழங்கிய திப்புவின் சனது வழங்கப்பட்டது (B.R., பிரிவு 18, பக். 98).
• டாக்டர் ராம பண்டிதர்: இவருக்கு வாழ்நாள் ஓய்வூதியம் தொடர்ந்து வழங்கப்பட்டது (B.R., பிரிவு 18, பக். 98).

📅 1789

• வெங்கன்னாச்சாரி & சீனிவாச மூர்த்தி ஆச்சாரி ஆகியோருக்கு ஓய்வூதியம் வழங்கப்பட்டது (B.R., பிரிவு 18, பக். 111).

📅 1790

• கமலாபுரம்: லட்சுமிகாந்தாச்சாரிக்கு கமலாபுரத்தை இனாம் (மானிய) நிலமாக வழங்கிய திப்புவின் ஆணையைப் பதிவு செய்யும் கன்னடக் கல்வெட்டு உள்ளது (L.R., தொகுதி 10, பக். 258).
• காவேரிப்பட்டி: சேலம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த சங்கரய்யா பூசாரி அளித்த விண்ணப்பத்தின் அடிப்படையில், பாரமஹால் அமில்தார் ஹரிதாசய்யாவுக்கு திப்பு பிறப்பித்த ஆணை: சந்திரமௌலீஸ்வரர் கோயிலின் ‘படிதாரம்’ (நைவேத்தியம்) மற்றும் ‘தீபாராதனை’ ஆகியவற்றுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிலம் மீண்டும் கோயிலின் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டது (B.R., பிரிவு 5, பக். 116).

📅 1791 – 1799 காலப்பகுதி

• சிருங்கேரி மடம் (1792): மைசூரின் மீதான மராட்டியர் படையெடுப்பின்போது சேதமடைந்த சரஸ்வதி சிலையை மீண்டும் அமைப்பதற்குத் தேவையான ஆட்களையும் பணத்தையும் திப்பு வழங்கினார் (M.A.R., 19, பக். 74).
• சிருங்கேரி சுவாமி (1793): சிருங்கேரி சுவாமிக்கு அனுப்பப்பட்ட கடிதம்: அவர் திப்புவின் நாட்டிலேயே வசித்து, திப்புவின் செழிப்பு பெருக இறைவனை வேண்டிக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது.
• ஸ்ரீ சாரதா தேவி கோவில் (சிருங்கேரி): 1792 – 1798 காலப்பகுதியில் திப்பு சுல்தான் பல பரிசுகளை வழங்கினார்.
• ஆனையம்பேட்டை (1782-92): ஆனந்தபட் கோபாலபட் என்பவருக்கு வழங்கப்பட்ட மானியத்தில் 1/64 பங்கு அந்த கிராமத்தின் லட்சுமிநரசிம்ம பகோடாவின் பராமரிப்புக்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என உத்தரவிடப்பட்டது (B.R., பிரிவு V, ப. 10).
• வெங்கரமண கோவில்: டச்சு மணி (மலபார் கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது) வழங்கப்பட்டது (Epigraphia Carnatica, Vol. VIII, Part II).
• நஞ்சன்கூடு (ஸ்ரீகண்டேஷ்வரா / நஞ்சுண்டேஷ்வரா கோவில்): லிங்கம் மற்றும் வெள்ளி நகைக் கோப்பை வழங்கப்பட்டது; கருவறை வாயிலில் கல்வெட்டு உள்ளது (M.A.R., 1918). மேலும் இக்கோவிலுக்கு ஸ்ரீ சிவலிங்கேஸ்வரா கோவில் சார்பில் இரண்டு பெரிய வெண்கல மணிகளும் பரிசளிக்கப்பட்டன.
• தென் கனரா (கனகலா வீர அனுமன் கோவில்): வெள்ளி நகைகள் வழங்கப்பட்டன (இதனை அப்பகுதி மக்கள் உள்ளூர் வழக்கில் “திப்பு சுல்தான் ஏலே ருப்பே” எனக் குறிப்பிடுகின்றனர்).
• உரத்தூர் (கொம்மடிதிமா – பிரசன்ன வெங்கடேஸ்வரர் கோவில்): புதிய சிலை நிறுவப்பட்டு, தினசரி வழிபாட்டுச் செலவுகளுக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு, அர்ச்சகர்களுக்கும் கோவிலின் பிற ஊழியர்களுக்கும் இனாம் நிலங்கள் வழங்கப்பட்டன (L.R., தொகுதி 10, ப. 180).
• செல்வ நாராயண சுவாமி கோவில் (மேல்கோட்டை): இரண்டு வெள்ளிப் பாத்திரங்கள் வழங்கப்பட்டன (கன்னட ஆய்வகம் 1977).
• ஸ்ரீ ரங்கநாத சுவாமி கோவில் (ஸ்ரீரங்கப்பட்டணம்): ஒரு பெரிய வெள்ளி கிண்ணம், மூன்று வெள்ளிப் பாத்திரங்கள், ஒரு வெள்ளி பஞ்சராத்தி மற்றும் ஒரு வெள்ளித் கொதிகலன் வழங்கப்பட்டன.
• தௌலதாபாத்: லட்சுமிநாராயணன் மற்றும் சோமசுந்தரசுவாமி ஆகிய இரண்டு பகோடாக்களுக்கு ஆண்டுதோறும் 8 சக்கரங்கள் வழங்குவதற்கான சனத் வழங்கப்பட்டது (B.R., தொகுதி 22).
• பெர்வலி கிராமம்: பெர்வலி கையேட்டின்படி, திப்புவின் ஆட்சிக் காலத்தில் அங்குள்ள ஸ்ரீ ரங்கா கோவிலில் அனைத்து தினசரி, வருடாந்திர மற்றும் பிற காலமுறை பூஜைகள், திருவிழாக்கள், ஊர்வலங்கள் தடமன்றி நடைபெற்றன. அரசவை அதிகாரிகள் இதற்கான அனைத்து செயல்பாடுகளுக்கும் தனிப்பட்ட முறையில் ஆதரவளித்தனர் (L.R., தொகுதி 40, ப. 462-63).

இந்து மத விவகாரங்களில் திப்பு சுல்தான் ஒரு சட்டமியற்றுபவராகச் செயல்பட்டதை, மைசூர் நகரில் உள்ள ஸ்ரீ பரகால மடத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டு வரும் ஒரு ஆணை விளக்குகிறது.

இது கன்னட மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளது. ஸ்மித் குறிப்பிடுவது போல, பாரசீகம் மற்றும் உருது மொழிகளுடன் சேர்த்து, திப்பு சுல்தானால் சரளமாகப் பேச முடிந்த மொழிகளில் கன்னடமும் ஒன்றாகும். இந்த ஆணை, ராஜ்யத்தின் அரசுக்குச் சொந்தமான ஆலயங்களின் மேலாளரான குப்பய்யா என்பவருக்கு (ஸ்ரீமத் தேவஸ்தானாதசிமே-பருபத்யகாரா குப்பய்யனிகே) அனுப்பப்பட்டுள்ளது.

இதில் திப்பு சுல்தானின் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட பாரசீக எழுத்துக்களுடனான முத்திரை உள்ளது. மேலும் இது ஹிஜ்ரி ஆண்டு 1186 / கி.பி. 1772-73 தேதியிடப்பட்டுள்ளது. ஆணையின் இரண்டாவது வரியில் இந்து காலண்டர் சுழற்சி முறைப்படியான ஆண்டு, மாதம் மற்றும் நாள் (சித்தார்த்த, சௌம்ய, பாத்ரபத பக்ஷ) ஆகியவை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன;  இது 15 செப்டம்பர் 1783-க்கு இணையான தினமாகும்.

மைசூர் மாநிலத்தில், கல்யாணி ஆற்றின் கரையில் அமைந்துள்ள புகழ்பெற்ற மேல்கோட்டை (அல்லது யாதவகிரி க்ஷேத்ரம்) ஆலயத்தில், சில குறிப்பிட்ட இறைவணக்கப் பாடல்களைப் பாடும் முறை தொடர்பான உத்தரவு இதுவாகும்.

இந்த உத்தரவு நேரடியாகப் பின்வரும் விஷயத்தைக் உள்ளடகியுள்ளது:

மேல்கோட்டை ஆலயத்தில் (ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களின்) இறைவணக்கப் பாடல்களைப் பாடுவது தொடர்பாகப் பலகாலமாகப் பின்பற்றப்பட்டு வந்த பழைய நடைமுறையை, (திப்பு சுல்தானின்) அதிகாரியான அன்சே சமய்யா என்பவர் தடுத்து நிறுத்தியதாகத் தெரியவருகிறது. ராமானுஜதயாபத்ரா மற்றும் ஸ்ரீசைலதாயபத்ரா என்று தொடங்கும் இரண்டு ஆவாஹண முறைகளும் பழைய வழக்கப்படி பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று திப்புவின் இந்த ஆணை மூலம் உத்தரவிடபட்டுள்ளது,

(பூர்வ-பிரகாரக்கே ராமானுஜதயபத்ர-ஸ்ரீசைலதயபத்ர சஹா-நதாடு பருவஹகே நேமக-மதிசி-கழுஹிசி-இ{டி]திது); அரசுக் கோயில்களின் மேலாளர் குப்பய்யா, கோவிலில் வழிபடுபவர்களின்  வடகலே, தெங்கலே என்ற இரு பிரிவினருக்கும் நியாயம் செய்ய வேண்டும், அவர்கள் காலங்காலமான வழக்கப்படி (பிரகாரப்ய நடடு பாண்டு யிருவப் பிரகாரக்கே வடகொனுயபவாசி, மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அதே மடத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டு, விரோதி ஆண்டில், அதாவது ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் கிருஷ்ண பாதியின் 13 ஆம் திதியில் (24 ஜூன் 1709) தேதியிடப்பட்ட, மன்னர் காந்திரவ நரச ராஜா ஓடியார் பிறப்பித்த ஒரு சனத்தின்படி, மேலுகோட்டை கோவிலில் பிரபந்தங்கள் எனப்படும் தமிழ் பாடல்களைப் பாடும்போது, ​​ராமானுஜதய பாத்திரத்தின் தொடக்க வசனத்தை (தனியன்) இணைக்கும் சிறப்புரிமை, ஸ்ரீவைஷ் நவஸின் வடகை அல்லது வடகலே பிரிவினருக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட்டிருந்தது. இந்த சிறப்புரிமை இப்போது  திப்புவால் தென்கலை அல்லது தங்கலே எனப்படும் மற்றொரு பிரிவினருக்கும் திறந்துவிடப்பட்டது.

முற்றிலும் மத சம்பந்தமான ஒரு விஷயத்தில் திப்பு பிறப்பித்த உத்தரவைப் புரிந்துகொள்ள சில குறிப்புகள் அவசியமாகின்றன.

முதலாவதாக, இந்தக் கட்டுரையில் ஆராயப்பட்ட அனைத்து ஆணைகளைப் போலவே, இந்த ஆணையும் மக்களின் மொழியான கன்னடத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. இதன்மூலம், திப்பு பாரசீகம் மற்றும் உருது மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தபோதிலும்,  அவர்  தன்னை முழுமையாக மக்களின் நலன்களுடன் அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளவும், உத்தியோகப்பூர்வ ஆணைகளில்கூட அவர்களின் சொந்த மொழியையே பயன்படுத்தவும் விரும்பினார் என்பதும் தெளிவாகிறது.

இரண்டாவது, இந்த ஆணை செப்டம்பர் 1783-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. அந்த ஆண்டின் ஏப்ரல் மாதத்திற்குள்,  திப்பு தனது பெட்னூர் மற்றும் மங்களூர் படையெடுப்புகளை முடித்திருந்தார். ஸ்மித்தின் கூற்றுப்படி, வெர்சாய்ஸ் உடன்படிக்கையின்படி, ஜூன் 1783-க்குள் மங்களூர்  திப்புவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இந்த சனத், அவர் எதிரிகளைப் பற்றிய எந்த அச்சமும் இல்லாத அமைதி காலங்களை அதாவது பெடனுர் படையெடுப்பு முடிந்த மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு தேதியிடப்பட்டுள்ளது. மேலும், இந்த சனத் அவரது சொந்த அதிகாரியால் செய்யப்பட்ட அநீதியை சரிசெய்வது மட்டுமல்லாமல், முந்தைய இந்து ஆட்சியாளரால் செய்யப்பட்ட ஒரு குறைபாட்டையும் சரிசெய்கிறது.

மூன்றாவது  மைசூரில் தினசரி வழிபாடு தொடர்பான சில விதிமுறைகளையும், குறிப்பாக மக்களிடையே நன்கு அறியப்பட்ட ‘வலங்கை’ மற்றும் இடங்கை’ பிரிவினர் தொடர்பான நடைமுறைகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. இந்து ஆலயங்களில் நடைபெறும் வழிபாட்டு முறைகள் குறித்த விவரங்களை மட்டுமல்லாமல், ஆலயங்களில் சலுகைகள் மற்றும் கௌரவங்கள் தொடர்பாக தலை தலைமுறைகளாக இப்பிரிவினரிடையே இருந்து வரும் நுணுக்கமான வேறுபாடுகள் குறித்தும் திப்பு சுல்தான் நன்கு அறிந்திருந்தார் என்பதை இது காட்டுகிறது.

துரை அப்பாஸ்