“இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் உருவம் திப்பு” – ஜனவரி 23, 1930 யங் இந்தியா
ஸ்ரீங்கேரி குருவுக்கு திப்பு எழுதிய கடிதங்கள்,
திப்புவின் உண்மை குணாதிசயத்தின் மற்றொரு பரிமாணத்தை இக்கடிதங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன; ஆம் ஸ்ரீங்கேரி குருவின் நலன் மற்றும் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கான அவரது உண்மையான அக்கறை இதில் புலப்படுகிறது. ஸ்ரீங்கேரி சுவாமிகளுக்கு எழுதிய ஒவ்வொரு கடிதத்திலும், திப்பு அவர் மீது கொண்டிருந்த மிகுந்த மரியாதையை வெளிப்படுத்துவதோடு, ராஜ்யத்தின் நலனுக்காக பிரார்த்தனை செய்யவும், தனது ஆசீர்வாதங்களை வழங்கவும் அவரை வேண்டிக்கொள்கிறார்.
1 1791-ஆம் ஆண்டு ‘சமரி’ (ஆஷாட) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரு கடிதத்தில், தனக்குக் கிடைத்த பிரசாதம் மற்றும் சால்வைகளை ஏற்றுக்கொண்டதை திப்பு குறிப்பிடுகிறார்; அத்துடன் அம்மனுக்கு ஒரு ஆடை மற்றும் ரவிக்கையையும், சுவாமிகளுக்கு ஒரு ஜோடி சால்வைகளையும் அனுப்பி வைக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறார்.
2 அதே மாதம் எழுதப்பட்ட மற்றொரு கடிதத்தில், மடத்தின் பிரதிநிதிகள் தங்கள் சீடர்களைச் சந்திக்கச் செல்லும்போதோ அல்லது திரும்பும்போதோ அவர்களுக்கு எந்தத் தடையும் ஏற்படுத்தக்கூடாது என்று அதிகாரிகளுக்கு அவர் உத்தரவிடுகிறார்.
3 மேலும், குருவின் தனிப்பட்ட பாதுகாப்பு மற்றும் மடத்தின் சொத்துக்களின் பாதுகாப்பிற்காக, 1791-ஆம் ஆண்டு ‘ஜக்கரி’ (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தில் எழுதிய கடிதத்தில், ‘சுகலிகா’க்களால் (Sukaligas) எந்த இடையூறும் ஏற்படாமல் பார்த்துக்கொள்ள ‘கொப்பா ஹோபளி’யின் (Koppa hobali) அமில்தாருக்கு உத்தரவிடப்பட்டுள்ளதாகவும், அந்த அமில்தாருக்கு உதவ ‘ஹுசூர்’ (huzur – தலைமை அலுவலகம்) பகுதியிலிருந்து சில ‘பார் சிப்பாய்கள்’ (Barr Sepoys) அனுப்பி வைக்கப்படுவார்கள் என்றும் சுவாமிகளுக்குத் தெரிவிக்கிறார்.
4 அதுமட்டுமின்றி, 1792-ஆம் ஆண்டு ‘ஹைதரி’ (பத்ரபத) மாதத்தில் பிறப்பிக்கப்பட்ட ஒரு ‘ரஹ்காரி’ (rahkari – அதிகாரப்பூர்வ பயண ஆணை) மூலம், சுவாமிகளை உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்கவும், அவரது தேவைகளை நிறைவேற்றவும் அரசு அதிகாரிகளுக்கு சுல்தான் உத்தரவிட்டார்.
5 1793-ஆம் ஆண்டு ‘டினி’ (கார்த்திகை) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட மற்றொரு கடிதத்தில், சுவாமிகள் தற்போது எங்கு தங்கியிருக்கிறார் என்பதைத் தனக்குத் தெரிவிக்குமாறு திப்பு கேட்டுக்கொள்கிறார்.
6 1793-ஆம் ஆண்டு ‘ராசி’ (மாக) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட அடுத்த கடிதம், திப்பு சுவாமிகளை எவ்வளவு உயர்வாக மதித்தார் என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
7 சுவாமிகளின் கடிதம் தமக்குக் கிடைத்ததை உறுதிப்படுத்திய பிறகு, திப்பு பின்வருமாறு எழுதுகிறார்:
தாங்கள் ‘ஜகத்குரு’ (உலகிற்கே குரு) ஆவீர்கள். உலகம் முழுவதும் செழிக்கவும், மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழவும் தாங்கள் எப்போதும் தவமியற்றி வருகிறீர்கள். எங்கள் செழிப்பு பெருக இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். தங்களைப் போன்ற மகான்கள் எந்த நாட்டில் வசிக்கிறார்களோ, அந்த நாடு நல்ல மழையுடனும் சிறந்த பயிர் விளைச்சலுடனும் செழித்தோங்கும்.
தாங்கள் ஏன் இவ்வளவு காலம் அயல்நாட்டில் வசிக்க வேண்டும்? தயவுசெய்து உங்கள் பணிகளை விரைவில் முடித்துவிட்டுத் திரும்பி வாருங்கள்.இக்கடிதத்தை ஹுசூர் முன்ஷி சுப்பாராவ் எழுதினார். அக்கடிதத்தின் மூல வடிவம் பின்வருமாறு: எழுத்துகள் இல்லாத முத்திரை.
ஸ்ரீமத் பரமஹம்ஸாதி-யதோத்க்தபிருத் அங்கிதர்-அடந்த-சிருங்கேரி-ஸ்ரீ-சச்சிதானந்த பாரதி-ஸ்வாமி கலவரிகே திபு-சுல்தான்-பாதசஹரவரு சலம் தௌ பரஸி கலுஹிசிதா பத்திரிகேயிந்தா சகலா-பிப்ரயவு தெரியலைது தௌ ஜகத்-குருகலு சர்வ- ,லோகக்கு க்ஷேமவ்-அகபேகு ஜனாடல்லி (ஜனரல்லி?) ஸ்வஸ்தடல்லி யிரபேக் எம்படகி தபஸ்சு மாடுத்தலே யித்திரி சரகரதா க்ஷேமௌ உத்தரோத்தரஅபிவர்தமான ஆகுவந்தே திரிகால தபஸ்ஸு மதுவல்லியு யீஸ்வர பிரார்ல்ஹனே மதுத்த பருவது தம்மந்த தொட்டவரு யாவதேசாதல்லி யித்தாரே அ-தேசக்கே ஆண்-பேலே சகலௌ ஆகி சுபிக்ஷவ் ஆகி யிரதக்கட்- அடாரிண்ட பரஸ்தலடல்லி பஹலா திவசா தௌ யடக்கே யிரபேக்கு ஹோடாநான் மதிசுவாடு தரீகா 29 மாஹே ராஜிசாலா சஹாரா சன்னா 1220 முஹான்நட பரிதவி சம்வத்சர்தா மகா பா (ஹூலா) 14 லு கட்டா சுப்பரவா முனாசி ஹஜுரா (சுல்தான் டிப் உ) கையொப்பம்.
8 1793 ஆம் ஆண்டு ரப்பானி (பால்குனா) மாதத்தில் தேதியிட்ட மற்றொரு கடிதத்தில், சிருங்கேரி மாதாவில் கடவுள்களின் திருவிழாக்கள் அவர் புதிதாக வகுத்த அளவின்படி நடத்தப்படுவதாகவும், நகரின் ஆசாப் முறைப்படி நடத்தப்படுவதாகவும் சுல்தான் சுவாமியிடம் தெரிவிக்கிறார்.
(யாத்ரீகர்கள், முதலியன) உணவு திருப்திகரமாக எடுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்க்க அறிவுறுத்தப்பட்டது
சத்ராவில் (அல்லது ஓய்வு-) வெளியே சென்று, ஸ்வாமியைத் தொடரும்படி கேட்டுக்கொள்கிறார், ‘ சுல்தானுக்கு அவரது நலன் பற்றி அவ்வப்போது எழுதுவது. சுவாமி சச்சிதானந்த பாரதியின் நலனில் சுல்தான் திப்பு கொண்டிருந்த இந்த தனிப்பட்ட ஆர்வம் மேலும் மூன்று கடிதங்கள் மூலம் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.
9 மௌலுதி சகாப்தம் 1222-ஐச் (கி.பி. 1794) சேர்ந்த ‘ஆனந்த’ (ரசஜி) ஆண்டின் ‘அஹ்மதி’ (சைத்ர) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட முதல் கடிதத்தில், மாக மாதத்தின் வளர்பிறை ஐந்தாம் நாளில் சுவாமி பயணத்தைத் தொடங்கவிருப்பதாகத் தெரிவித்திருந்த கடிதம் தனக்குக் கிடைத்ததை சுல்தான் ஒப்புக்கொள்கிறார்; மேலும், நாராயண பாட்டியாவையும் தன்னுடன் அழைத்து வருமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொள்கிறார்.
10 1795-ஆம் ஆண்டின் ‘ராசி’ (மாக) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட மற்றொரு கடிதத்தில், சுவாமியின் உடல்நலக்குறைவு குறித்த தகவல் தனக்குக் கிடைத்ததாகவும், இறைவனின் அருளால் அந்த நோய் விரைவில் நீங்கிவிடும் என்று தான் உறுதியாக நம்புவதாகவும் சுல்தான் குறிப்பிடுகிறார்; அத்துடன், சுவாமியின் திரும்புதலுக்கான பயண அனுமதிச் சீட்டை (ரஹ்தாரி) அனுப்பி வைப்பதாகவும் தெரிவிக்கிறார்.
11 மௌலுதி சகாப்தம் 1224-ஐச் (கி.பி. 1796) சேர்ந்த ‘நள’ (ஹரசத்) ஆண்டின் ‘ஜாஃபரி’ (ஸ்ரவண) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட கடிதத்திலும், சுவாமிக்கான பயண அனுமதிச் சீட்டு அனுப்பி வைக்கப்படும் என்று மீண்டும் உறுதி அளிக்கப்படுகிறது; மேலும், சுவாமி தரிசனம் செய்யவிருக்கும் புனிதத் தலத்தில் சுல்தானின் நலனுக்காக இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்யுமாறும் அக்கடிதத்தில் அவர் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்.
12 அதே சுவாமிக்கு சுல்தான் எழுதிய மற்றொரு கடிதத்தில், நாட்டின் அறிவுசார் வளர்ச்சியை மேம்படுத்துவதில் அவருக்கு இருந்த மிகுந்த ஆர்வம் வெளிப்படுகிறது; ..இது மவ்லூதி சகாப்தம் 1225-இன் (கி.பி. 1798) ‘சாஸ்’ (பிங்கள) ஆண்டின் ‘ராசி’ (மாக) மாதத்தைச் சேர்ந்த கடிதமாகும். அரசாங்கத்தின் உத்தரவின் பேரில் ‘காலயுக்தி’ ஆண்டிற்காக புதிதாகத் தயாரிக்கப்பட்ட பஞ்சாங்கத்தை அனுப்பி வைப்பதாகவும், அதைப் பயன்படுத்துமாறும், தனக்கு ஆசி வழங்குமாறும் சுவாமியை சுல்தான் கேட்டுக்கொள்கிறார். சுல்தான் சுவாமியைச் சந்திக்க மிகவும் ஆர்வமாக இருந்ததாகத் தெரிகிறது.
13 இதனால்தான், மவ்லூதி சகாப்தம் 1226-இன் (கி.பி. 1796) ‘சதாப்’ (காலயுக்தி) ஆண்டின் ‘தினி’ (கார்த்திகை) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட கடிதத்தில், சுவாமியைத் தனது அரசவைக்கு (ஹுசூர்) வருமாறு அழைப்பு விடுத்ததுடன், பயணத்திற்கான அனுமதிச் சீட்டையும் (ரஹ்தாரி) அனுப்பி வைக்குமாறு பணித்திருந்தார்.
மேலே குறிப்பிடப்பட்ட ஏராளமான கடிதங்கள் ஒரு உண்மையை ஐயத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கின்றன: பிற விஷயங்களில் சுல்தான் திப்புவிடம் குறைகள் இருந்திருக்கலாம்; ஆனால், இந்துக்களின் வழிபாட்டுத் தலங்களில் ஒன்றிற்கு அவர் நிச்சயமாக ஒரு பெரும் கொடையாளராகத் திகழ்ந்தார். மேலும், அமைதி அல்லது போர் என எந்தச் சூழலிலும், பிரார்த்தனைகள் போன்ற விஷயங்களில் கூட, தன்னைவிடத் தனது நாட்டையே அவர் முன்னிறுத்தினார். அரசியல் நெருக்கடிகளால் மங்கிப்போயிருந்த சங்கராச்சாரியாரின் அந்தப் புகழ்பெற்ற பீடத்தில், இந்து தர்மத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க அவர் மேற்கொண்ட துரித நடவடிக்கைகளுக்காக மக்கள் அவருக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்கவேண்டியது இன்றைய இந்துக்களுக்கு அவசியமாகும்.
1791 ஆம் ஆண்டில், ரகுநாத ராவ் பட்வர்தன் தலைமையில் மராட்டியப் படைகள் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஸ்ரிங்கேரி சாரதா பீடத்தைத் தாக்கிச் சூறையாடின; இதனால் சங்கராச்சாரியார் தப்பியோட நேர்ந்தது. இதைக் கேள்வியுற்ற திப்பு சுல்தான் ஆழ்ந்த கோபமடைந்து, இத்தகைய செயல்களில் ஈடுபடுபவர்கள் விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடும் என்று எச்சரிது கோயிலை மீட்டெடுக்கவும் சிலையை மறுபிரதிஷ்டை செய்யவும் உடனடியாக நிதி, பரிசுகள் மற்றும் கடிதங்களை அனுப்பினார்.
இந்த சம்பவம் நடந்த நேரமும் சூழலும் கவனத்திற்கு உரியது இந்த தாக்குதல் நடைபெற்ற சூழலானது தீவிரமாக மூன்றாம் மைசூர் யுத்தத்தில் திப்பு ஆங்கிலேயர்களை எதிர்த்து போராடிக்கொண்டிருந்தார் நெருக்கடியான போர்சூழலிலும் மடத்தின் மீது நடந்தேறிய இத் தாக்குதலின் மீது தனி கவனமும் செலுத்திய திப்புவின் செயல் அவரின் என்னவோடதையும் நிர்வாக திறனையும் நாம் அறிய உதவுகிறது இப்போரின் போது மராட்டியப் படைகள் கோயில் வளாகத்திற்கு குறிப்பிடத்தக்க சேதத்தை ஏற்படுத்தின, இதில் மக்கள் கொல்லப்பட்டனர் காயமடைந்தனர், மேலும் சொத்துக்களும் சூறையாடப்பட்டன.
ஸ்ரிங்கேரி ஜெகத்குருவுடன் அடிக்கடி கடிதத் தொடர்புகளைப் பேணி, அவரை மிகுந்த மரியாதையுடன் விளித்ததார் திப்பு சுல்தான், என்கிற போது அவர் குறித்தான குற்றச்சாட்டுகளின் உண்மை தன்மை அடிப்படை ஆதாரமற்றது வகுப்பு வாத நலன்களை அடிப்படையாக கொண்டது என்பது அறியவருகிறது, மேலும் தனது ஆட்சிக்கு உட்பட்ட இந்து மத நிறுவனங்களின் பாதுகாப்பை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, புனரமைப்பிற்கு உதவுமாறு மைசூர் நிர்வாகத்திற்கு உடனடியாக உத்தரவிட்டார். ஸ்ரிங்கேரி மடத்தின் பதிவுகளில் கன்னடத்தில் பாதுகாக்கப்பட்ட பல கடிதங்களில் இதற்கான சான்றுகள் காணப்படுகின்றன; அவற்றில் திப்பு ஜெகத்குருவிடம் தனது ராஜ்யத்தின் வளம் பெருகப் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு கோரியுள்ளார். என்பது குறிப்பிட தக்கது
திப்பு சுல்தான் தனது ராஜ்ஜியத்தில் உள்ள சுமார் 100 கோயில்களின் பராமரிப்புக்காக நிலங்களை வழங்கினார். மேலும், மேல்கோட்டை யோகநரசிம்மர் கோயிலில் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் திருவிழாவின்போது (உற்சவத்தின்போது) சுவாமியைச் சுமந்து செல்வதற்காக, அந்த யோகநரசிம்மர் கோயிலுக்கு 12 யானைகளையும் திப்பு வழங்கினார். மூன்றாம் மைசூர் போரின்போது திப்பு காஞ்சிபுரத்திற்குச் சென்றவர் கோயில் கட்டுவதற்காக 10,000 ஹுன்கள் (நாணயங்கள்) நிதியுதவி அளித்தார். காஞ்சிபுரத்தில் தங்கியிருந்த காலத்தில், அவர் தேர்த்திருவிழாவிலும் கலந்துகொண்டதுடன், அந்த நிகழ்வுக்கான வாணவேடிக்கைச் செலவையும் ஏற்றுக் கொண்டார். (ஹசன் 1971: 362).
இன்றும் கூட, நன்றிக்கடனாக தினசரி பூஜைகளின்போது “திப்பு சுல்தான் கா சலாம்” என்ற வார்த்தைகளுடன் திப்பு சுல்தான் நினைவு கூரப்படுகிறார்.
ரங்கபுரத்திலுள்ள ஸ்ரீ ரங்கநாதர் கோயிலின் போர்டிகோவின் தூண் மற்றும் உத்தரத்தில், திப்பு சுல்தான் குதிரை மீது அமர்ந்து புலியுடன் சண்டையிடும் சுவரோவியம் (fresco) வரையப்பட்டுள்ளது.
Muhammad Abdullah Bangalori தனது புத்தகத்தில், கேரளாவின் தெற்கு மாவட்டதை சார்ந்த 60 கோயில்களுக்கு திப்பு உதவித்தொகை வழங்கியதாக விவரித்துள்ளார். குருயாரையா கோயிலுக்கு மட்டும் வெகுமதியாக 625 ஏக்கர் சாகுபடி செய்யக்கூடிய நிலம் வழங்கப்பட்டது. மலபார் கோயில்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் திப்பு தானமாக வழங்கிய வரிவிலக்கு அளிக்கப்பட்ட நிலங்கள், மொகிபுல் ஹசன் தனது “தாரீக்-இ-திப்பு சுல்தான்” என்ற புத்தகத்தில் விவரித்துள்ளார்
- காலிக்கட் ஊம்சும் நகரில் உள்ள திரிகேந்தேஷ்வர கோயிலுக்கு 195 ஏக்கர் நிலம்.
- பொன்னானியில் உள்ள குருயார்யா கோயிலுக்கு 504 ஏக்கர் நிலம்.
- செலூம் நகரில் உள்ள மன்வார் கோயிலுக்கு 73 ஏக்கர் நிலம்.
- பொன்னானியின் துருவான்ச்ச்கு-சுலம் கோயிலுக்கு 212 ஏக்கர் நிலம்.
- பொன்னானியில் உள்ள நம்பூதிர்பாத் கோயிலுக்கு 135 ஏக்கர் நிலம்.
கோலப்பள்ளியிலிருந்து வருவாயை வசூலிக்க புஷ்பகிரியின் சுவாமிக்கு அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டது. மேலும், கஞ்சிகோட்டாவில் உள்ள அஞ்சனியா கோயிலின் ராமச்சரணமி என்ற பூசாரிக்கும் கர்பாவில் ஒரு பெரிய „ஜாகிர்‟ (மானிய நிலம்) வழங்கப்பட்டது. அதுமட்டுமின்றி, 1794 ஆம் ஆண்டில் பால்போர்ட்டின் பிராமண மகாராஜா ஹரிபாவுக்கு வெகுமதியாக ஒரு பெரிய ஜாகிரை வழங்கினார்.
கிறிஸ்தவர்களிடம் திப்பு சுல்தான் கொடூரமாக நடந்து கொண்டார் என்பதும் பொதுவாக நிலவும் கருத்தாகும். ஆனால், இந்துக்களிடம் காட்டிய அதே தாராள மனப்பான்மையையும் நல் உள்ளத்தையுமே கிரிதவர்களிடமும் காட்டினார் என்பதே உண்மையாகும். அவர் யாரையாவது பழிவாங்கினார் என்றால், அது அவர்களின் மதம் அல்லது பிரிவின் காரணமாக அல்ல.
1782 ஆம் ஆண்டில் மைசூரின் இரண்டாவது போரின் போது, தெற்கு கேனராவை (மங்களூர்) சேர்ந்த கிறிஸ்தவர்கள் பிரிட்டிஷாருக்கு இரகசியமாக உதவினர், ஜெனரல் மேத்யூஸ் பதனூரைக் கைப்பற்ற உதவினார்கள், மேலும் இது தொடர்பாக அவருக்கு பண உதவியும் செய்தனர். இதைக் கேள்விப்பட்ட திப்பு அவர்களை கடுமையாகத் தண்டித்தார். சதிசெய்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் கொச்சி அல்லது கோவாவுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். கைதிகள் தங்கள் மதத்தைக் கடைப்பிடிப்பதற்கான முழு உரிமைகளை அவர் வழங்கியது மட்டுமின்றி, கைதிகளுக்குத் தலைமை தாங்குவதற்காக சில மதகுருமார்களை அனுப்புமாறு கோவா வைசுராய்க்கும் கடிதம் எழுதினார்.
போரில் சேதமடைந்த தேவாலயங்கள் அரசாங்கச் செலவில் பழுதுபார்க்கப்பட்டன. பிரெஞ்சுக்காரர்களின் வேண்டுகோளின்படி, மைசூரில் முதல் தேவாலயத்தை அவர் கட்டினார். சுல்தான்-இ குதாடதில் வர்த்தகம் மற்றும் வணிகத்தை நிறுவ அர்மேனியாவைச் சேர்ந்த கிறிஸ்தவ வர்த்தகர்களையும் அவர் அனுமதித்தார். 1792 இல் தனது சுல்தான் பிரதேசத்தில் பாதியை இழந்த பிறகும் கூட, கோவாவிலிருந்து தப்பியோடி வந்த கிறிஸ்தவர்களுக்கு திப்பு சுல்தான் அடைக்கலம் அளித்தார்.
அவர் சில இந்து மற்றும் கிறிஸ்தவ சமூக மக்களை துன்புறுத்தியதாக சில குற்றச்சாட்டு உள்ளது. அந்த குற்றச் சாட்டுகளுக்கான காரணம் மதரீதியானது அல்ல, முற்றிலும் அரசியல் ரீதியானது. இந்தத் துன்புறுத்தல்கள் குறித்து வரலாற்றாசிரியர் கேட் பிரிட்டில்புக் (Kate Brittlebank) கூறுகையில், “இது ஒரு மதக் கொள்கை அல்ல, அரசியல் நடவடிக்கை என்கிறார். அவரால் அரசியல் ரீதியாக குறிவைக்கப்பட்ட சமூகங்கள் அவரது அரசுக்கும் ராஜ்ஜிய நலனுக்கும் விசுவாசமற்றவையாகக் இருந்தன, 1782 ஆம் ஆண்டில் மைசூரின் இரண்டாவது போரின் போது, தெற்கு கேனராவை (மங்களூர்) சேர்ந்த கிறிஸ்தவர்கள் பிரிட்டிஷாருக்கு இரகசியமாக உதவினர், ஜெனரல் மேத்யூஸ் பதனூரைக் கைப்பற்ற பணஉதவியும் செய்தார்கள்,
இதைக் கேள்விப்பட்ட திப்பு அவர்களை கடுமையாகத் தண்டித்தார். சதிசெய்தவர்களில் பெரும்பாலானோர் கொச்சி மற்றும் கோவாவுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். அதே வேளையில் கைதிகள் தங்கள் மதத்தைக் கடைப்பிடிப்பதற்கான முழு உரிமைகளை வழங்கியது மட்டுமின்றி, கைதிகளுக்குத் தலைமை தாங்குவதற்காக சில மதகுருமார்களை அனுப்புமாறு கோவா வைசுராய்க்கும் கடிதம் எழுதினார். போரில் சேதமடைந்த தேவாலயங்கள் அரசாங்கச் செலவில் பழுதுபார்க்கப்பட்டன. பிரெஞ்சுக்காரர்களின் வேண்டுகோளின்படி, மைசூரில் முதல் தேவாலயத்தை அவர் கட்டினார். சுல்தான்-இ-குதாடதில் வர்த்தகம் மற்றும் வணிகத்தை நிறுவ அர்மேனியாவைச் சேர்ந்த கிறிஸ்தவ வர்த்தகர்களையும் அவர் அனுமதித்தார். 1792 இல் திப்பு சுல்தான் பிரதேசத்தில் பாதியை இழந்த பிறகும் கூட, கோவாவிலிருந்து தப்பியோடி வந்த கிறிஸ்தவர்களுக்கு திப்பு சுல்தான் அடைக்கலம் அளித்தார்.
திப்புவின் நடவடிக்கைக்கு இலக்கான சமூகங்கள் இந்துப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டும் அல்ல. மஹ்தவிகள் போன்ற சில முஸ்லிம் சமூகங்களுக்கு அடங்கும். இவர்கள் மீதான திப்புவின் இந்த நடவடிக்கைகளுக்கு ஒரே காரணம் அந்த சமூகங்கள் பிரிட்டிஷாருக்கு ஆதரவாக இருந்தன மற்றும் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் படைகளில் குதிரை வீரர்களாகப் பணியமர்த்தப்பட்டிருந்தனர் மேலும் இந்த சமூகங்கள் மைசூர் ராஜியதிற்கு வெளியே யிருந்தன . இனொரு வகையில் தனது எல்லை விரிவாகதிர்க்கு தனது பிரதான எதிரிகளான ஆங்கிலேயருடன் நெருங்கிய தொடர்பில்யிருந்த ராஜ்யங்கள் திப்புவால் முதன்மை இலக்காகின என உணரலாம் ,
அதே வேளையில் மற்றொரு வரலாற்றாசிரியரான சூசன் பேலி கூற்றுப்படி மைசூர் சுல்தானகதிர்க்கு உட்பட்ட இந்துக்கள் கிறித்தவர்கள் அனைவரும் அமைதிவுடனும் அபிவிருத்தியுடனும் வாழ்ந்தனர், ஆகவே தனது ராஜ்யத்திற்கு வெளியே நடந்தவை இறையாண்மை கொண்ட ஒரு அரசின் அரசியல் நடவடிக்கை மட்டுமே…
சர்ஃபராஸ் ஷேக் (Sarfaraz Shaikh) தனது சுல்தான்-இ- குடாதத் (Sultan-E-Khudad) என்ற நூலில் ‘திப்பு சுல்தானின் பேரறிக்கையை’ (Manifesto of Tipu Sultan) மறுபதிப்பு செய்துள்ளார்; அதில் அவர் மத அடிப்படையில் பாகுபாடு காட்டமாட்டேன் என்றும், தனது கடைசி மூச்சு வரை தனது அரசையும் மக்களின் இறையாண்மையையும் காப்பேன் என்றும் உறுதி ஏற்று பிரகடன படுத்தினார்,
திப்பு பிரகடன படுத்திய படி இறுதி மூச்சு வரை மக்களின் இறையாண்மையை காக்க போராடினார் என்பதே வரலாற்று உன்னமை
நான் நடவடிக்கைக்கு ஆளான மக்களுக்காக வருந்துகிறேன் இவ்வளவு நற்குணம் கொண்ட திப்புவுக்கு தனது விசுவாசத்தை வெளிபடுத்த தவறியமைக்காக
துரை அப்பாஸ்
Journal reference
1, Annual Report Of the Mysore Archaeological Department.
2,Bharatada Gazetteer, Kannada Mattu Sanskriti Nirdeshanalaya, Bangalore.
Journal of the Department of Letters, Calcutta University.
Karnataka Gazetteer, chikmagalore District, 1981
Karnataka Gazetteer, Mysore, 1988.
Karnataka Gazetteer, Bangalore Rural District, 1980.
Karnataka Gazetteer, Bangalore Rural District, 1989.
Mysore Archaeological Department, 1940
Mysore University Journal.
Rao Hayavadhana. C., „Mysore Gazetteer’, Vol V, Government of Karnataka, Bangalore, 2013
Rao Hayavadhana. C., „Mysore Gazetteer’, Vol V, Government of Karnataka, Bangalore, 1930.
SunandhaRagunathan, Tipu Sultan, Prodigy Books, Ist Ed, Chennai, July 2009, p. 38.
Tipu Sultan: Religious zealot or nationalist hero? www.business-standard .com>ti…
W.W. Hunter, The Indian Empire, Its people, History and products, Asian Educational Services, Ist Ed. New Delhi, 1886. P. 396.
The Hindu (Tamil), Tipu Sultan: MathasarpinmayinMahathanaMunoodi, SelvaPuviarasan, Nov. 10, 2017. p.10. Lewin.
B . Bowring, Haider Ali and Tipu Sultan, S. Chand & Co, Delhi, 1969, p. 226-227.
KabirKausar, Secret Correspondence of Tipu Sultan, Light & Life Publishers, Ist Ed, New Delhi, 1980.
Dr. K.S.M. Sheik Mohamed, TipuSultanum, Abdul Kalamum (Tamil), Jizan Publishers, Kadayanallur, Jully 2007. p. 17. customs:
The History Natural and Civil and Antiquities- Volume III, Asian Educational Services, I Ed, New Delhi, 1988. [9]
C.D. Maclean (Ed) Manual of the Administration of the Madras Presidency, Volume II, Asian Educational Services, New Delhi, 1987, p. 559.
[10] M.D. IlyasNadviBhatkadi, Tipu Sultan (A Life Story), Genuine Publications, Ist Ed, New Delhi, 2004, p. 269.
[11] Colonel Meadows Taylor, TippooSultaun, A tale of the Mysore war, Rupa& Co, Ist Ed, New Delhi, 2003, p. 626
