“இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமையின் உருவம் திப்பு” – ஜனவரி 23, 1930 யங் இந்தியா
ஆலயங்களுக்கான கொடைகள். குறித்த குறிப்புகளாவது –
திப்புவின் ராஜ்யத்தின் நான்கு வெவ்வேறு பகுதிகளில் உள்ள நான்கு ஆலயங்கள் அரசக் கொடைகளைப் பெறும் சிறப்பைப் பெற்றன. அவை: தலைநகரான ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்தில் உள்ள ரங்கநாதர் ஆலயம், மேல்கோட்டையில் உள்ள நரசிம்மர் ஆலயம், அதே மேல்கோட்டையில் (ஸ்ரீரங்கப்பட்டணம் தாலுகா) உள்ள நாராயணசுவாமி ஆலயம், கலலேயில் (நஞ்சன்கூடு தாலுகா) உள்ள லட்சுமிகாந்தர் ஆலயம் மற்றும் நஞ்சன்கூட்டிலேயே உள்ள ஸ்ரீகண்டேஸ்வரர் ஆலயம் ஆகியவை ஆகும்.
நன்கு அறியப்பட்ட…ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்தில் உள்ள ரங்கநாதர் ஆலயத்திற்கு, திப்பு சுல்தான் பாதுஷா (பேரரசர்) ஏழு வெள்ளி கிண்ணங்களையும், கற்பூரம் ஏந்திச் செல்லும் வெள்ளிப் பாத்திரம் ஒன்றையும் வழங்கினார்; இது அவற்றின் மீதுள்ள கல்வெட்டுகளிலிருந்து தெளிவாகிறது
மேல்கோட்டையில் உள்ள நரசிம்மர் ஆலயத்திற்கு, திப்பு சுல்தான் ஒரு முரசை வழங்கினார். அதில் பின்வரும் வாசகம் (பாரசீக மொழியில்) பொறிக்கப்பட்டுள்ளது:
தமிழில் அதன் பொருள் வருமாறு: ‘ஓ வேகமானவனே! வெற்றியின் அடையாளமான அலியின் முரசான; ஹைதரி அரசாங்கத்தின் சிறந்த மேற்பார்வையின் கீழ் இது உருவாக்கப்பட்டது. நிறைவுற்ற தேதி: மௌலுதி சகாப்தத்தின் 1215-ஆம் ஆண்டு (கி.பி. 1786). எடை: 1 ‘அட்ல்’ (ritl) மற்றும் 37-½ ‘டாக்’ (dang).’10 அந்தப் பதிவில் சுல்தானின் பெயர் குறிப்பிடப்படவில்லை என்பது உண்மைதான்; ஆனால், மேல்கோட்டையில் நிலவும் மரபின்படி, அந்த முரசு சுல்தான் திப்புவால் கோயிலுக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒரு பரிசாகும்.
கலலேயில் உள்ள லட்சுமிகாந்தர் கோயிலுக்கு திப்பு வழங்கிய பரிசுகளில் நான்கு வெள்ளிப் பாத்திரங்களும் ஒரு வெள்ளி உமிழ்நீர்த் தொட்டியும் (படிகா) அடங்கும்;
மேல்கோட்டையில் உள்ள நாராயணசுவாமி கோயிலுக்கு ஒரு வெள்ளி உமிழ்நீர்த் தொட்டியும்;
நஞ்சன்கூட்டில் உள்ள ஸ்ரீகண்டேஸ்வரர் கோயிலுக்கு நவரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு வெள்ளிப் பாத்திரமும் வழங்கப்பட்டன. இப்பொருட்கள் ஒவ்வொன்றிலும், அவை சுல்தான் திப்பு பாதுஷாவால் அந்தந்தக் கோயில்களுக்குப் பரிசாக அளிக்கப்பட்டன என்பதைத் தெரிவிக்கும் கல்வெட்டுப் பொறிப்புகள் உள்ளன. வேறு சான்றுகள் ஏதுமின்றி, இவை அமைதிக் காலத்திலோ அல்லது போர்க் காலத்திலோ வழங்கப்பட்ட பரிசுகளா என்று உறுதியாகக் கூறுவது கடினம்.
இருப்பினும், இத்தகைய பரிசுகள் திப்புவின் அச்சத்தினால் அளிக்கப்பட்டவை அல்ல. தன் ராஜ்யத்தின் கோயில்களின் நலனில் தனிப்பட்ட ஆர்வம் கொண்டிருந்த திப்பு, அக்கோயில்கள் மீது சிறப்பான நன்மதிப்பைக் கொண்டிருந்ததாலே இந்த பரிசுகளை வழங்கியிருக்க வேண்டும் என்பதையே இப்பரிசுகள் உணர்த்துவதாக நான் கருதுகிறேன்.
திப்புவின் செயல் உண்மையானது உளப்பூர்வமானது என்று நம்புவதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன.
இந்து ஆலயங்களுக்குப் பரிசுகளை வழங்கியதில் திப்புவின் நோக்கங்கள் குறித்துப் பார்க்கையில், முதலாவதாக, ஆலயங்களுக்குப் பரிசளிக்கும் கொள்கையானது அவரது புகழ்பெற்ற தந்தையாலேயே ஏற்கனவே வகுக்கப்பட்டிருந்தது என்பதைக் குறிப்பிடலாம். உதாரணமாக, தேவனஹள்ளியில் உள்ள கோபாலகிருஷ்ண ஆலயத்தைச் சேர்ந்த ஒரு வெள்ளிப் பாத்திரத்தில் உள்ள கல்வெட்டு, அந்த வெள்ளிப் பாத்திரம் நவாப் ஹைதர் அலி கான் பகதூரிடமிருந்து ஆலயத்திற்கு அளிக்கப்பட்ட பரிசு என்பதைத் தெரிவிக்கிறது. இக்கல்வெட்டு ஏறக்குறைய கி.பி. 1760-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்ததாகும். இரண்டாவதாக, இந்து ஆலயங்களுக்குப் பரிசுகளை வழங்கும் திப்புவின் கொள்கையானது அவரது முஸ்லிம் அதிகாரிகளாலும் பின்பற்றப்பட்டது. உதாரணமாக, குனிகல் தாலுகாவில் உள்ள எடையூர் சித்தலிங்கேஸ்வரர் ஆலயத்திற்கு, பாதுஷா திப்பு சுல்தானின் அமில்தாரான ஜாஃபர் கான் பொம்மனி இரண்டு மணிகளைப் பரிசாக அளித்தார். அந்த இரண்டு மணிகளிலும் உள்ள கல்வெட்டுகளின்படி, அந்த முஸ்லிம் அதிகாரியால் சித்தலிங்கேஸ்வர சுவாமிக்கு அப்பரிசு வழங்கப்பட்டது.
இந்து மத வழிபாட்டு மையங்களுக்கு ஆதரவு அளித்தல்: இந்து தர்மம் குறித்த சுல்தான் திப்புவின் மனப்பான்மை தொடர்பான மூன்றாவது மற்றும் மிக முக்கியமான அம்சம், அவரது பரந்த இந்துப் பிரஜைகளின் ஆன்மீகத் தேவைகளைக் கவனிப்பதில் அவர் ஒருபோதும் அந்நியமாக இருக்கவில்லை என்பதை ஐயத்திற்கு இடமின்றி நிரூபிக்கிறது. இது புகழ்பெற்ற இந்து கல்வி மற்றும் ஆன்மீக மையமான சிருங்கேரி மடத்துடனான திப்பு சுல்தானின் உறவுமுறை தொடர்பானது; இது இந்திய வரலாற்றில் இந்து-முஸ்லிம் நல்லிணக்கத்தின் மிகச் சுவாரஸ்யமான முக்கியமான அத்தியாயமாகத் திகழ்கிறது. இந்து ஆன்மீக மையங்களுடன் மிகவும் சுமூகமான உறவைப் பேணும் மரபானது உண்மையில் திப்பு சுல்தானின் விவேகமிக்க தந்தையான நவாப் ஹைதர் அலி கான் பகதூராலேயே தொடங்கப்பட்டது என்பதைக் குறிப்பிடுவது இங்கு அவசியமாகும். அவரே ஒரு முன்னுதாரணத்தை உருவாக்கினார், அதையே அவரது மகனும் விசுவாசத்துடன் பின்பற்றினார்.
சிருங்கேரி மடத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டு வரும், தங்க வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய கன்னட மொழியிலான மூன்று கடிதங்கள் திப்புவின் சமய நல்லிணக்கத்தை முழுமையாக உறுதிப்படுத்துகின்றன. நவாப் ஹைதர் அலி கான் பகதூரின் உத்தரவின் பேரில் அம்மடத்தின் தலைவருக்கு எழுதப்பட்ட கடிதங்கள் அவை.
அவற்றில் ஒன்று இவ்வாரே தொடங்குகிறது: ‘சிருங்கேரியின் புகழ்பெற்ற சுவாமிக்கு (ஸ்ரீ சிருங்கேரி-ஸ்வாமிங்களவருக்கு).’ அந்தக் கடிதத்தில் சுவாமியின் பெயர் குறிப்பிடப்படவில்லை; இருப்பினும், நவாப் ஹைதர் அலி கான் சிருங்கேரி சுவாமிக்குத் தனது வணக்கத்தைத் தெரிவித்ததாக அதில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தேதி ‘சைத்ர பக்ஷ 8 நிருத்தக்கே’ (Caitra ba. 8 Niruddhakke) என்பதாகும். மறைந்த ராவ் பகதூர் நரசிம்மாச்சார்யா சரியாகக் கணித்தபடி, ‘நிருத்தக்கே’ என்பது ‘விரோதிகிருத’ (Virodhikrita) என்பதன் பிழையான வடிவமே ஆகும்; ‘விரோதிகிருத’ எனும் சுழற்சி ஆண்டு கி.பி. 1769-க்கு இணையானதாகும். அடுத்து, நவாப் ஹைதர் அலி கான் தான் நலமாக இருப்பதாகவும், சுவாமியின் ஆன்மீகப் பேரரசின் பெருமை தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கத் தேவையான உத்தரவுகளை அவர் அடிக்கடி பிறப்பிக்க வேண்டும் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். அதனைத் தொடர்ந்து, வெங்கட ராமநய்யா மூலம் பாலாஜி பந்த் அனுப்பிய தகவலை நவாப் பெற்றுக் கொண்டார். (அதனால் தான் பாலாஜி பந்தரு வெங்கடராமநய்யன சங்கத சஹ கட்டு மடிசி கலுஹிஸ்தந்த அபிப்ரய சகலௌ திலிலயிது).
அந்தக் கடிதம் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும் சுவாரஸ்யமான விவரங்கள் ;
நீங்கள் (சுவாமி) ஒரு சிறந்த மற்றும் புனிதமான நபர். ஒவ்வொருவரும் உங்களுக்கு மரியாதை செலுத்த விரும்புவது இயல்பானதுதான். சாஹேப் ரகுநாத ராவ் உங்களுக்கு மரியாதை செலுத்துவதற்காக உங்களை அவரிடம் அனுப்பும்படி என்னிடம் கேட்டுக் கொண்டதால், அதன்படி நீங்கள் பயணம் மேற்கொண்டு அவரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். உங்கள் பயணத்திற்காக நான் ராமஜி மூலம் ஒரு யானை, ஐந்து குதிரைகள், ஒரு பல்லக்கு மற்றும் ஐந்து ஒட்டகங்களை அனுப்பியுள்ளேன்; தேவிக்கான தங்கத் துணி, (சிருங்கேரி மாதா) தரத்திலான (நிசான்) ஐந்து பட்டுத் துணிகள், உங்கள் பயன்பாட்டிற்கான ஒரு ஜோடி சால்வைகள் மற்றும் செலவுகளுக்காக பத்து ஆயிரம் ரூபாய், இரண்டு ஜோடி துணிகள் அனுப்பப்பட்டுள்ளன.
{கலுஹி] சபேக் இபாஹே ஹெலிகளுஹிசித்தரின்டா அடே நேரேகே தவம்ன்னு நான்
சாகி ஹோகி சந்தர்சன கொட்டு சாகி பார் வஹகே ,நடிசடக்கட்டு ,நெலாலா ‘
விவரவ் எல்லா பாலாஜி பாண்ட.ரு வெங்கடரா,அனய்யா சஹா ஸ்ருதா ,நாடலகி,
தம்மா பைனாடா பாக்கே அனே குதிரை பழகி வந்தே சஹா ராமஜி சங்கட கழுஹிசி யித்திது தேவரிகே நீரஜி சிரே
நிசானி பாக்கே தப்டா தமகே சாலு வெச்சக்கே ஹத்துவாரே சவிர ரூபாயி
சஹா கழுஹிசி யிருவதாரிடா பராஅரிசிகொம்பா எல்கே மடிசபேகு
கழுஹிசியித்தது பரன் ஓடிசதக்கட்டு.
மேலே உள்ள கடிதத்தில் ஒரு சிறப்பு அம்சம், பூனாவின் பேஷ்வாவின் (பாலாஜி ராவ்) அரியணையை குறிவைத்து நகர்ந்த ரகுநாத ராவ் பற்றிய குறிப்பு ஆகும். மைசூர் சுல்தான் நவாப் ஹைதர் அலி, காலத்தில் மைசூருக்கும் பூனாவின் மராட்டியர்களுடன் அவ்வப்போது அரசியல் மோதல்கள் இருந்தபோதிலும், ரகுநாத ராவிடம் காட்டிய குறிப்பிடத்தக்க மரியாதைக்கான ஆதாரத்தை இங்கே காணலாம்.
மேற்கண்ட கடிதத்தில் சிருங்கேரியின் சுவாமியின் பெயர் குறிப்பிடப்படவில்லை, ஆனால் அவர் அபிநவ நரசிம்ம பாரதி ஆவார், இவர் 1761 முதல் 1770 வரை சிருங்கேரி மடாலயத்தை ஆட்சி செய்தார்.
நவாப் ஹைதர் அலி கான் பகதூரின் அடுத்த கடிதத்தில் அவரது பெயர் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது, அதுவும் அதே சிருங்கேரி மடத்தில் பாதுகாக்கப் படுகிறது. இந்த இரண்டாவது கடிதத்தின் தேதி குறிப்பிடப்படவில்லை. அது சுவாமி அனுப்பிய ஆசிர்வாதக் கடிதத்தையும் நவாபிற்கு சுவாமி அளித்த பரிசுகளையும் ஏற்றுக்கொல்வவது குறித்தானது. மேலும் மடத்திற்கு நிலம் (இனாம்கள்) போன்ற தானங்கள் தொடர்ந்து வழங்கப்படும் என்று சுவாமிக்கு உறுதியளிக்கிறது. சுவாமியை முன்போலவே மடத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கி வாழும்படி வலியுறுத்துகிறது . மேலும், அனுப்பப்பட்டுள்ள காணிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ளுமாறும் சுவாமிகள் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார். சுவாமிகள் தனது ஆன்மீகத் தலைமை இடத்திற்குத் திரும்பி மகிழ்ச்சியுடன் வசிக்கலாம் என்ற உறுதிமொழியும், மறைந்த திரு. நரசிம்மாச்சார்யா குறிப்பிட்டது போல, அந்த குரு அநேகமாகச் சிருங்கேரி மடத்திற்கு வெளியே எங்கோ வசித்துக்கொண்டிருந்தார் என்பதையே உணர்த்துவதாகக் கொள்ள வேண்டும்.
குருவின் இந்தத் தானாக முன்வந்த வெளியேற்றத்திற்கான காரணம் தெரியவில்லை; இருப்பினும், அக்காலகட்டத்தின் நிலையற்ற அரசியல் சூழல், குறிப்பாகச் சிருங்கேரிக்கு அருகிலேயே மராட்டியர்கள் நடத்திய தாக்குதல்கள் (இவை குறித்த விவரங்களை நாம் விரைவில் காண்போம்) ஆகியவை இதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்பது சாத்தியமே.
நவாப் ஹைதர் அலி கான் பகதூரின் மூன்றாவது ‘நிரூபம்’ (அரசு ஆணை) 1780-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தது. இது அனைத்து அரசு அதிகாரிகளுக்கும் விடுக்கப்பட்ட ஒரு ஆணையாகும்; ‘ஸ்ரீகாம-காணிக்கை’, ‘தீபாராதனை-காணிக்கை’ போன்ற சமயக் கட்டணங்களை வசூலிக்கும் அலுவல் பணிகளைச் சிருங்கேரி மடத்தின் பிரதிநிதிகள் மேற்கொள்ளும்போது, அவர்களுக்கு எவ்வித இடையூறும் ஏற்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்யுமாறு இதில் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆணையின் மேற்பகுதியில் நவாப் ஹைதர் அலி கான் அவர்களின் பெயரும் ஹிஜ்ரி ஆண்டுக் குறிப்பும் கொண்ட முத்திரை இடம்பெற்றுள்ளது.
இவ்வாறு, 1769 முதல் 1780 வரையிலான காலகட்டத்தில், மைசூரின் முஸ்லிம் ஆட்சியாளர்களுக்கும் சிருங்கேரியிலுள்ள இந்து ஆன்மீகத் தலைமைக்கும் இடையிலான உறவு வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் தான் தொடங்கி வைத்துள்ளதை பற்றி நவாப் ஹைதர் அலி கான் பகதூர் தெளிவுபடுத்தியிருந்தார். இந்தச் சூழலில்தான், அதே இந்து ஆன்மீகக் கல்வி மையத்துடன் திப்பு சுல்தான் கொண்டிருந்த உறவு குறித்த தகவல்கள்.
சிருங்கேரி மடத்தின் குருவுக்குச் திப்பு கன்னட மொழியில் எழுதிய சுமார் முப்பது கடிதங்களிலிருந்து பெறப்பட்டுள்ளன. இந்தக் கடிதங்களை அவற்றின் தனித்தன்மைகள், உள்ளடக்கப் பொருள்கள் மற்றும் முக்கியத்துவம் குறித்து ஆராயிந்து பார்த்தல்.
ஸ்ரீமத்-பரமஹம்ஸ’ போன்ற பட்டங்கள் மற்றும் திப்பு சுல்தான் பாதுஷாவுக்கான ‘சலாம்’ (வணக்கமுறை) ஆகியன;
மற்றவர்களை விளிக்கும்போது :
‘ஜல்லா வ அலா ஹுவல்-மாலிக்-உல்-மன்னான் – திப்பு சுல்தான் பாதுஷா-இ-காஸி, கல்லாதல்லாஹு முல்கஹு வ ஸல்தனதஹு’ (அவன் மகத்துவமும் மேன்மையும் மிக்கவன், அவனே அருள்புரியும் அரசன் – திப்பு சுல்தான் பாதுஷா காஸி; இறைவன் அவனது ஆட்சியையும் அதிகாரத்தையும் நிலைத்திருக்கச் செய்வானாக என்றிருக்கிறது
இன்றைய இந்தியாவோடு இதை ஒப்பீட்டு பார்த்தல் இந்த கடிதங்கள் எவ்வளவு முக்கியத்துவம்மும் சிறப்பும் வாய்ந்த ஒரு விஷயம் என்பது புரியவரும் என்னவென்றால், இந்த அனைத்துக் கடிதங்களிலும், திப்பு சுல்தான் தனது மதத்திற்கும் தனது இந்து குடிமக்களின் மதத்திற்கும் இடையே இருந்த வேறுபாட்டை ஒருமுறை கூட குறிப்பிடவில்லை; மேலும், கடிதங்கள் முழுவதும் அவர் தன்னைத் தான் ஆட்சி செய்த நாட்டுடன் முழுமையாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார். அதாவது, தனது இருப்பு என்பது தனது மக்களிடமிருந்து வேறானது அல்ல என்பதை திப்பு சுல்தான் உணர்ந்திருந்தார்.
;இக்கடிதங்கல் மூன்று விஷயங்களை உள்ளடக்கியது:
1 மராட்டியர்களால் சிருங்கேரி மடம் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்; மற்றும் சிருங்கேரி குருவின் நல்வாழ்வு தொடர்பான முற்றிலும் தனிப்பட்ட விவகாரங்கள்
2 சில சிவில் (குடிமை) சார்ந்த விஷயங்கள்.
3 மூன்று எதிரிக் குழுக்களைக் குறிப்பிடும்போது, ’சத-சண்டி-ஜபம்’ மற்றும் ‘சஹஸ்ர-சண்டி-ஜபம்’ போன்ற சில மதச் சடங்குகளைச் செய்வதன் மூலம் அவர்கள் அழிக்கப்பட வேண்டும் என்று திப்பு சுல்தான் விரும்பினார் என்பது உண்மையே. அவ்வாறே,
மௌலுதி ஆண்டு 1219-ன் ஹைதரி (பத்ரபதா) மாதத்தின் 2-ஆம் தேதியிட்ட கடிதத்தில், திப்பு சுல்தான்… துரோகிகளை அழிப்பதற்காக ‘சத-சண்டி-ஜபம்’ மற்றும் ‘சஹஸ்ர-சண்டி-ஜபம்’ ஆகிய சடங்குகளை நடத்தத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளதாகவும், இப்பிராந்தியத்திற்கு வந்து தொல்லை கொடுக்கும் மூன்று எதிர்க் குழுக்களை (அதாவது ஆங்கிலேயர்கள், மராட்டியர்கள் மற்றும் நிஜாம்) முறியடிக்கும் வகையில் அவற்றைச் செய்யுமாறு சுவாமியை வேண்டுவதாகவும், அதற்கான செலவு விவரங்களை அனுப்புமாறும் கோபாலதாஸர் மூலம் தகவல் அனுப்பப்பட்டது. இக்கடிதத்தை எழுதியதோ ஹுசூர் முன்ஷி நரசய்யா.
மைசூர் ஆட்சியாளரின் வேண்டுகோளைச் சிருங்கேரி குரு ஏற்றுக்கொண்டார் என்பதும் , மௌலுதி சகாப்தம் 1219-இன் (கி.பி. 1791) ஜபார்ஜாத் (விரோதிகிருத) ஆண்டின் குராடலி (அஸ்விஜ) மாதத்தைச் சேர்ந்த இரண்டு கடிதங்கள் மற்றும் அதே ஆண்டின் டினி (கார்த்திகை) மாதத்தைச் சேர்ந்த நான்கு கடிதங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து தெளிவாகிறது. முதல் இரண்டு கடிதங்களில், மேலே குறிப்பிடப்பட்ட சடங்குகளுக்கான செலவு விவரங்களைப் பெற்றுக்கொண்டதை சுல்தான் திப்பு ஒப்புக்கொள்கிறார்;
மேலும் சுவாமியின்… மற்றும் நாட்டின் நலனுக்காகவும் எதிரிகளின் அழிவுக்காகவும் அந்தச் சடங்கை நடத்துவதற்கான முடிவை அவர் எடுத்தார். அச்சடங்கிற்குத் தேவையான அனைத்தையும் வழங்குமாறு உள்ளூர் ஆளுநருக்கு (ஆசஃப்) உத்தரவிடப்பட்டுள்ளதாகவும், கொப்பா ஹோபளியின் அமில்தார் மற்றும் நாகர் ஆசஃப் கச்சேரியின் முதாசத்தி (அலுவலர்) திரியம்பக ராவ் ஆகியோர் சிருங்கேரிக்குச் சென்று தேவையான பொருட்களைச் சேகரித்து மடத்திற்கு வழங்க உத்தரவிடப்பட்டுள்ளதாகவும் திப்பு சுல்தான் தெரிவித்தார்.
மேலும், அச்சடங்கைச் செய்ய ஈடுபடும் பிராமணர்களுக்குத் தட்சணை அளித்து, தினமும் 1,000 பிராமணர்களுக்கு உணவளித்த பிறகு, நிர்ணயிக்கப்பட்ட சடங்கு முறைகளின்படி அந்த விழாவை நடத்துமாறு சுவாமியை அவர் கேட்டுக்கொண்டார்.
அதே 1791-ஆம் ஆண்டில் (விரோதிகிருத ஆண்டு) எழுதப்பட்ட மற்றொரு கடிதத்தில், சடங்கு முடியும் வரை கோபால்-ஜோயிசாவைத் தன்னுடன் வைத்திருக்குமாறும், பின்னர் அவரை ‘ஹுசூர்’ (அதாவது அரசவைக்கு) அனுப்பி வைக்குமாறும் திப்பு சுல்தான் சுவாமியிடம் கேட்டுக்கொண்டார்.
‘டினி’ (Dini) மாதத்தைச் சேர்ந்த அடுத்தகட்டக் கடிதங்களில், அஸ்விஜ மாதத்தின் தேய்பிறை 12-ஆம் நாளில் ‘சஹஸ்ர-சண்டி-ஜபம்’ (ஆயிரம் முறை சண்டி மந்திரத்தை ஜபிக்கும் சடங்கு) தொடங்கப்பட்டதைக் கேட்டு திப்பு சுல்தான் மகிழ்ச்சி தெரிவித்தார். சடங்கு நடைபெறும் போது விஷமிகள் எவ்வித இடையூறும் விளைவிக்காமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய முஹம்மது ரஸாவுக்கு ஓர் ஆணை (பர்வானா) அனுப்பப்பட்டிருந்ததையும் (இது சுல்தானின் விருப்பப்படியே செய்யப்பட்டது என்பது தெளிவு), சுவாமியின் பயன்பாட்டிற்காகச் சோப்தார் ஃபகீர் முஹம்மது மூலம் ஒரு சிறந்த பல்லக்கை அனுப்பியிருந்ததையும் அவர் குறிப்பிட்டார்; மேலும், சடங்கு முடிந்ததும் கோபால-ஜோயிசாவை அரசவைக்கு அனுப்பி வைக்குமாறும் சுவாமியிடம் கேட்டுக்கொண்டார்.
மேற்கூறிய கடிதங்களின் அடிப்படையில், ஸ்மித் (Smith) கூறுவது போல, ஆபத்து காலங்களில் மட்டுமே திப்பு சுல்தான் பிராமணர்களின் பிரார்த்தனைகளை நாடினார் என்று முடிவு செய்வது தவறானதும் விவேகமற்றதும் ஆகும்.
முதலாவதாக, மன்னரின் படைகளின் வெற்றிக்காகக் கோயில்களில் பிரார்த்தனை செய்வது இந்தியாவில் பண்டைய காலத்திலிருந்தே வழக்கத்தில் இருந்த ஒன்றாகும்; அது தற்காலத்திலும் அரிதான ஒன்றல்ல. உதாரணமாக, முதல் உலகப் போரின் (1914-18) போது, மேற்கத்திய நாடுகளில் பிரிட்டிஷ் படைகளின் வெற்றிக்காக இந்தியா முழுவதும் உள்ள கோயில்கள், மசூதிகள் மற்றும் தேவாலயங்களில் பிரார்த்தனைகள் செய்யப்பட்ட நிகழ்வுகளைக் குறிப்பிடலாம். இரண்டாம் உலகப் போரின்போதும், நேச நாடுகளின் (Allies) வெற்றிக்காக — அதாவது அச்சு நாடுகளின் (Axis powers) அழிவுக்காக — இந்தியா முழுவதும் உள்ள பல்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்தவர்களால் பிரார்த்தனைகள் செய்யப்பட்டன.
இதிலிருந்து, இந்தியாவில் இருந்த ஆங்கிலேயர்களால் ஏற்பட்ட ஆபத்து நிறைந்த காலங்களில் மட்டுமே ‘பிராமணர்களின் பிரார்த்தனைகளை’ நாடியது என்று நம் கால வரலாற்றாசிரியர் முடிவு செய்வது அபத்தமானதாக இருக்கும்! வரலாற்று ஆசிரியர்களின் இத்தகைய முடிவை நாம் ஏற்று கொண்டு அனுமதித்தால், ஸ்ரீங்கேரி குருவிடம் பிரார்த்தனைகள் மற்றும் சில சடங்குகளைச் செய்யுமாறு திப்பு சுல்தான் கேட்டுக்கொண்டதில் என்ன தவறு அல்லது ஏன் அது தவறாகக் கருதப்பட வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போய்விடும்;
ஏனெனில், அவர் அழிவை விரும்பிய அந்த மூன்று எதிரிகளில் ஒரு தரப்பினர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஆங்கிலேயர்களே ஆவர்! மற்றொரு தரப்பினர் மராத்திகள் மூன்றாம் நபர் நிஜாம்கள் மேலும், மேலே குறிப்பிடப்பட்ட கடிதங்களில், தனக்காகவே பிரார்த்தனைகளும் சடங்குகளும் செய்யப்பட வேண்டும் என்று திப்பு சுல்தான் எங்கும் கூறவில்லை.
மாறாக, மூன்று விதமான எதிரிக் குழுக்கள் ‘நாட்டைத் துன்புறுத்துகின்றன’ என்றே அவர் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார். உண்மையில், அதே 1791-ஆம் ஆண்டின் ஜஃபரி (ஸ்ரவண) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரு கடிதத்தில், அந்தத் துன்புறுத்துநர்கள் அழிந்து நாடு செழிக்க வேண்டும் என்பதற்காக இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு திப்பு சுல்தான் அந்தச் சுவாமிகளிடம் கேட்டுக்கொண்டார்.
மவ்லூதி சகாப்தம் 1218-இன் (கி.பி. 1791) சேதா (சாதாரண) ஆண்டின் ரப்பானி (பால்குன) மாதம் 30-ஆம் தேதியன்று அந்தச் சுவாமிகளுக்கு எழுதப்பட்ட மற்றொரு கடிதமும் இதை மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறது.
அந்தக் கடிதம் பின்வருமாறு கூறுகிறது:
எங்கள் நாட்டின் மீது படையெடுத்து, எங்கள் குடிமக்களைத் துன்புறுத்தும் விரோதப் படைகளை நாங்கள் தண்டித்து வருகிறோம். நீங்கள் ஒரு புனிதமான பெரியவர் மற்றும் துறவி ஆவீர்கள். பலரின் நலனில் அக்கறை கொள்வது உங்கள் கடமை என்பதால், எதிரிகள் அனைவரும் தோல்வியடைந்து ஓடிப்போகவும், எங்கள் நாட்டு மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழவும், இறைவனிடம் மடாலயத்தின் பிற பிராமணர்களுடன் இணைந்து பிரார்த்தனை செய்யுமாறும், உங்கள் ஆசிகளை எங்களுக்கு அனுப்புமாறும் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.
மௌதி சகாப்தம் 1219 (1791) இன் ஜபர்ஜத் (விரோதிகிருத) ஆண்டின் தமே (ஜ்யேஷ்ட) மாதத்தின் 16 ஆம் நாள் தேதியிட்ட மற்றொரு கடிதத்தில், சுல்தான் அதே தேசியப் பேரழிவுகளைக் குறிப்பிடுகிறார், மேலும் எதிரிகளின் அழிவுக்காகவும் நாட்டின் நலனுக்காகவும் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு சுவாமியிடம் வேண்டுகிறார்.
நாட்டின் நலனுக்காகவும். சிருங்கேரி குருவுக்கு இந்தக் கடிதங்களை எழுதியபோது திப்பு சுல்தான் செய்தது போல, வேறு எந்த இந்திய மன்னரும் மக்களின் நலன்களைத் தனது சொந்த நலன்களுடன் இவ்வளவு தெளிவாக அடையாளப்படுத்தியதில்லை. மைசூரின் அந்த வலிமையான ஆட்சியாளரின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் மேற்கூறிய அம்சத்தை விட மிக முக்கியமானது, சிருங்கேரி மடத்திலும் அதைச் சுற்றியும் மராட்டியர்கள் ஏற்படுத்திய பயங்கரமான அழிவு தொடர்பானதாகும்.
இங்குதான் திப்பு சுல்தான் இந்து தர்மத்தின் உண்மையான பாதுகாவலராக நாம் காண்கிறோம்; இந்துக்களிடையே நிலவிய குழப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட ஒரு அரசியல் ஆதாயவாதியாக அல்ல, மாறாக அவர் பின்பற்றிய மதத்தைத் தவிர வேறு ஒரு மதத்தைச் சேர்ந்த, மாபெரும் ஆன்மீகக் கல்வி மையங்களில் ஒன்றின் மீட்பராகவே காண்கிறோம். இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நிகழ்வுகள், சுல்தான் திப்புவின் ஆட்சிப் பகுதிகளின் மேற்குப் பகுதிகளில் ஆங்கிலேயர்களுடன் கைகோர்க்க முயன்ற வலிமைமிக்க மராட்டியத் தளபதி பரசுராம்பாவின் செயல்பாடுகள் பற்றியவை.
இது 1791 மற்றும் 1792 ஆம் ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்தது. . ஜூன் 1791 இல், தளபதி பரசுராம்பா சிதல்த்ரூக் திசையில் முன்னேறினார், ஆனால் அவரால் அதைக் கைப்பற்ற முடியவில்லை. அவர் அதைச் சுற்றியுள்ள நாட்டைச் சூறையாடினார், மேலும் டிசம்பர் மாதத்தில் அதே ஆண்டில், அவர் ஷிமோகாவைத் தாக்கினார், அது அவர் கைகளில் வீழ்ந்தது. 1792-ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதி வரை அவர் ஷிமோகாவின் சுற்றுவட்டாரத்தில் தங்கியிருந்தார், பின்னர் பெட்னூருக்குச் சென்றார். அங்கிருந்து, திப்புவின் தலைநகரான ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தை முற்றுகையிட்டுக் கொண்டிருந்த கார்ன்வாலிஸ் பிரபுவுடன் கைகோர்ப்பதே அவரது முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது.
இங்கு நாம் மராட்டியத் தளபதி பரசுராம்பாவின் செயல்பாடுகளைப் பற்றியும், குறிப்பாக ஸ்ரீங்கேரி தொடர்பான அவரது நடவடிக்கைகள் குறித்தும், மராட்டியத் தாக்குதல்களின் விளைவாக ஸ்ரீங்கேரி மடம் அடைந்த பெரும் இழப்பைச் சரிசெய்ய திப்பு எடுத்த நடவடிக்கைகள் குறித்தும் ஆராய்கிறோம்.
சுல்தானின் கடிதங்கள், மராட்டியர்கள் மடத்திற்குள்ளேயே ஏற்படுத்திய பேரழிவு குறித்த மிகவும் கொடூரமான ஒரு விவரத்தை அளிக்கின்றன. தங்கள் தளபதி பரசுராம் பாவ் தலைமையில், அவர்கள் மடத்தின் கருவறையைச் சூறையாடினர், சாரதா தேவியின் புனித சிலையை அதன் பீடத்திலிருந்து பிடுங்கி எடுத்தனர், மேலும் மடத்தில் இருந்து அறுபது லட்சம் ரூபாய் வரை கொள்ளையடித்தனர்.அந்தக் கடிதங்கள் விரிவாக மேற்கோள் காட்டப்பட வேண்டியவை.
மௌலூதி சகாப்தம் 1219 (1791)-ஆம் ஆண்டின் சமாரி (ஆஷாட) மாதத்தில் தேதியிடப்பட்ட மூன்று கடிதங்கள் நமக்கு பின்வரும் தகவல்களைத் தருகின்றன: மராட்டிய குதிரைப்படை வீரர்கள் சிருங்கேரி மீது தாக்குதல் நடத்தி, பல பிராமணர்களையும் மற்ற மக்களையும் கொன்று காயப்படுத்தினர்,
சாரதா தேவியின் சிலையைப் பிடுங்கி எடுத்தனர், மடத்தில் இருந்த அனைத்தையும் கொள்ளையடித்துச் சென்றனர்; இதன் விளைவாக சிருங்கேரியை விட்டு வெளியேறிய சுவாமி, தனது நான்கு சீடர்களுடன் மட்டுமே கர்கலாவில் (தற்போது மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் தெற்கு கனரா மாவட்டத்தில் உள்ளது) வசித்து வந்தார். இந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றி சுல்தான் திப்புவுக்குத் தெரிவித்து அவர் கடிதம் எழுதினார். மேலும், அவரது உதவியின்றி சுவாமியால் சாரதா தேவியின் திருவுருவத்தை மீண்டும் பிரதிஷ்டை செய்வது சாத்தியமில்லை என்பதால், அரசாங்க உதவியைக் கோரினார்.
இந்த வேண்டுகோளுக்கு திப்பு அளித்த பதில், ஒரு பக்தியுள்ள இந்து ஆட்சியாளரின் மனப்பான்மைக்கு நெருக்கமானது. ஆம் திப்பு இவ்வாறு பதிலளித்தார்:
இத்தகைய புனிதமான இடத்திற்கு எதிராகப் பாவம் செய்தவர்கள், கலியுகத்தில் வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு நாளில், ‘ஹசத்பிஹ் க்ரியதே கர், ந ருடபிஹ் இ இ அனுபுயதே’ (சிரித்தபடி தீய செயல்களைச் செய்பவர்கள், அழுதபடி அதன் விளைவுகளை அறுப்பார்கள்) என்ற வசனத்தின்படி, தங்கள் தீய செயல்களின் விளைவுகளை நிச்சயமாக அனுபவிப்பார்கள். குருக்களுக்குச் செய்யும் துரோகம், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, பரம்பரையின் அழிவில் முடிவடையும்.”
சாரதா தேவியின் பிரதிஷ்டைக்காக அரசாங்கத்தின் சார்பாக 200 ரிஹாதி ரொக்கமாகவும், 200 ரஹாதி மதிப்புள்ள தானியத்தையும் வழங்குமாறும், விரும்பினால் மற்ற பொருட்களையும் மேலும் பணங்களையும் வழங்குமாறும் நகரின் ஆசஃபிற்கு ஒரு ஆணை இணைக்கப்பட்டுள்ளது. தேவையான பொருட்களை நீங்கள் இனாம் கிராமத்திலிருந்தும் பெற்றுக்கொள்ளலாம். இவ்வாறு தேவியைப் பிரதிஷ்டை செய்து, பிராமணர்களுக்கு உணவளித்த பின்னர், தயவுசெய்து எங்கள் செழிப்பு பெருகவும், எங்கள் எதிரிகள் அழியவும் பிரார்த்தியுங்கள். 1791-ஆம் ஆண்டின் ஜஃபரி (ஸ்ரவண) மாதத்தில் சுவாமிகளுக்கு எழுதப்பட்ட மற்றொரு கடிதத்தில், ஸ்ரீங்கேரி மீது மராத்தியர்கள் நடத்திய தாக்குதலைப் பற்றி திப்பு சுல்தான் மீண்டும் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்:
அரசவையிலிருந்து (ஹுசூரிலிருந்து) நாங்கள் ஒரு யானையையும் அனுப்புவோம். குருக்களுக்கும் நாட்டிற்கும் தீங்கு இழைப்பவர்கள் விரைவில் இறைவனின் சாபத்தால் அழிவார்கள். உங்கள் மடத்திலிருந்து யானைகள், குதிரைகள், பல்லக்குகள் மற்றும் பிற பொருட்களை எடுத்துச் சென்றவர்கள் இறைவனால் தண்டிக்கப்படுவார்கள். தேவிக்கான ஆடை நரசிம்ம சாஸ்திரி மூலம் அனுப்பப்பட்டுள்ளது. தயவுசெய்து தேவியை பிரதிஷ்டை செய்து, எங்கள் நலனுக்காகவும் எதிரிகளின் அழிவுக்காகவும் பிரார்த்தியுங்கள்.”
அதே 1791-ஆம் ஆண்டின் டினி (கார்த்திகை) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட மற்றொரு கடிதத்தில், மடத்திலிருந்து அறுபது லட்சம் மதிப்புள்ள பொருட்களை எடுத்துச் சென்ற பரசுராமருக்கு (தளபதி பரசுராமபாவு) ஒரு ‘தகிதி’யை (அதிகாரப்பூர்வ உத்தரவை) அனுப்புமாறு சுல்தான் சுவாமிகளிடம் கேட்டுக்கொள்கிறார்; மேலும், முந்தைய பத்திகளில் குறிப்பிடப்பட்ட ‘சஹஸ்ர சண்டி பூஜை’ சடங்கை ஒரு மண்டலம் அல்லது நாற்பத்தெட்டு நாட்களுக்குரிய விதிமுறைகளின்படி நடத்துமாறும் அவர் சுவாமிகளை வேண்டுகிறார். அத்துடன், ஒரு பல்லக்கை அனுப்பி வைக்குமாறு நகர் (Nagar) பகுதிக்கு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அவருக்குத் தெரிவிக்கிறார். மேலும், சுவாமியின் தனிப்பட்ட பயன்பாட்டிற்காக ‘ஹுசூர்’ (திப்புவின் தலைமையகம்) பகுதியிலிருந்து மற்றொரு சிலை அனுப்பப்படும் என்றும் சுல்தான் குறிப்பிடுகிறார்.
1792-ஆம் ஆண்டு ரஹிமானி (புஷ்ய) மாதத்தில் எழுதிய கடிதத்தில், இறந்துவிட்டதாகக் கருதப்பட்ட பரசுராமபாவ் குறித்துத் தகவல்களைச் சேகரிக்க அனுப்பப்பட்ட நரசிம்ம சாஸ்திரியிடமிருந்து விவரங்களைப் பெறுமாறும், நாட்டின் நலனுக்காகவும் நாட்டிற்குள் நுழைந்த மூன்று எதிரிக் குழுக்களின் அழிவுக்காகவும் நாளொன்றுக்கு மூன்று வேளை (காலை, நண்பகல் மற்றும் மாலை) இறைவனை வேண்டுமாறும் சுல்தான் சுவாமியிடம் கேட்டுக்கொள்கிறார்.
மௌலுதி சகாப்தம் 1220-இன் (கி.பி. 1793) சஹார் (பரிதாவி) ஆண்டின் அஹ்மதி (சைத்ர) மாதத்தில் எழுதப்பட்ட கடிதத்தில், ஜெனரல் பரசுராமபாவ் நடத்திய தாக்குதல்கள் மற்றும் அவரது இருப்பிடம் குறித்த சுல்தானின் ஆழ்ந்த கவலை வெளிப்படுகிறது. பரசுராமபாவ் தரப்பிலிருந்து எந்தப் பதிலும் வராததால், தானே பூனா வரை செல்லத் திட்டமிட்டுள்ளதாக சுவாமி எழுதியிருந்த கடிதத்தைப் பெற்றுக்கொண்டதை இக்கடிதத்தில் சுல்தான் உறுதிப்படுத்துகிறார்; அத்துடன், சுல்தான் அவரை வணங்கி மரியாதை செலுத்தும் வாய்ப்பைப் பெறும் வகையில் ஸ்ரீரங்கப்பட்டணத்திற்கு வருகை தருமாறும், மேலும் நஞ்சன்கூடு மற்றும் பிற இடங்களுக்குச் சென்றுவிட்டு, பின்னர் தனது பயணத்தைத் தொடருமாறும் சுவாமியிடம் கேட்டுக்கொள்கிறார்.
துரை அப்பாஸ்
